John Donoghue, Shakespeare, My Butt! (GB 2004)
Mémoires, 202 pp.
13 juli 2007
Een onduidelijk allegaartje van belevenissen met een jonge hond en anekdotes uit de tijd dat hij beroepsmilitair was van een net-gescheiden bijna-veertiger. De humor is melig tot flauw (iets te veel poep [citaat] en pies) en de gebeurtenissen zijn niet bijster interessant. Even is het best amusant om te lezen, maar na een tijdje treden het gebrek aan echt schrijftalent, de meligheid en de volstrekte inhoudsloosheid wel erg op de voorgrond en moest ik mezelf dwingen om het boek uit te lezen. Net kauwgum waar de smaak snel af is.
2 opmerkingen:
Hoi Anna, waarom zou je jezelf dwingen om een slecht boek uit te lezen? Je kunt ook een boek recenseren als je slechts een gedeelte hebt gelezen. De meeste boeken waaraan ik begin lees ik inderdaad uit, maar als ik om wat voor reden dan ook geen zin meer heb om verder te lezen dan stop ik gewoon. Spaart een hoop ergernis en ik heb nog nooit meegemaakt dat een boek dat slecht begint uiteindelijk een meesterwerk blijkt te zijn.
Weet je, ik heb een regel dat ik een boek alleen bespreek als ik het helemaal heb uitgelezen. Een boek is één geheel en persoonlijk vind ik het niet terecht om er een oordeel over te vellen als ik er maar een deel van heb gelezen. Vroeger deed ik dat trouwens wel.
En ik heb wel degelijk meegemaakt dat een boek waar ik aanvankelijk amper door kan komen een meesterwerk blijkt te zijn. Wolf Hall van Hilary Mantel is daarvan een recent voorbeeld.
Overigens lees ik ook niet alles uit, hoor. Ik heb net (virtueel) een boek aan de kant gegooid na 40 pagina's, nota bene het boek van John Green dat nu nr. 1 staat op de lijst "Populair deze maand" van LibraryThing. Gelukkig had ik het gratis op de kop getikt.
Een reactie plaatsen