woensdag 6 april 2011

Anna en de Annapurna

Uitzicht op de Annapurna, 's ochtends vroeg
Ja, ik ben alweer een paar dagen thuis (sinds zondag), maar kan nog niet goed op gang komen. Ik ben wel al druk met mijn foto's bezig geweest (het digitale fotoalbum wordt een beauty!), heb hoewel officieel nog vrij wel al even acte de présence op kantoor moeten geven (in leren jack en spijkerbroek, in de vergeefse hoop dat ze me dan niet zouden herkennen), maar met de bezigheden die ik normaal zo graag uitvoer, zoals hardlopen en bloggen, wou het de afgelopen dagen nog van geen meter. Echter, vanochtend heb ik voor het eerst weer een heel moeizaam uurtje gehobbeld, en hier is zowaar mijn eerste berichtje.

Eerst maar even de hamvraag: of ik een mooie reis heb gehad? JAAAA! ik heb intens genoten en ben nog steeds aan het nagenieten en aan het geestelijk-verwerken, ondanks:
  • de primitieve berghutten, waarin je weliswaar in tweepersoons hokjes sliep, maar waar je de buren kon horen ademen en waar elke nachtelijk gang naar de w.c. van het hele reisgezelschap gepaard ging met oorverdovend gekraak en gestommel;
  • de bijna dagelijkse en zeer ongebruikelijk neerslag halverwege de middag  - van regen via hagel tot sneeuw; gelukkig waren we op één uitzondering na dan steeds al op de plaats van bestemming;
  • de keelontsteking die ik al na een paar dagen opliep en waardoor mijn keel vooral 's nachts dik en pijnlijk voelde en die het ademen moeilijk maakte.
Aan de andere kant waren daar echter:
  • de weergaloze uitzichten op de hoogste bergen ter wereld met hun machtige witbesneeuwde toppen;
  • de mooiste bossen waar ik ooit in rond heb mogen wandelen, met bloeiende rhododendronbomen, bamboe, veel geheimzinnig mos en onverwachte ontmoetingen met koeien, buffels, geiten en schapen;
  • de rust op de weinig belopen route, waar we alleen maar steeds dezelfde vier Australiërs tegenkwamen en verder (afgezien van de eerste en laatste dagen) geen andere toeristen;
  • de lieve en opvallend goedgemanierde zwerfhonden die ons pad kruisten en waarvan er eentje meerdere dagen met ons is opgetrokken, levend van koekjes en restjes eten en zich 's avonds liefdevol aan of óp onze voeten vleiend;
  • het heerlijke Nepalese eten dat door onze reisleider en zijn drie sherpa's met beperkte middelen werd bereid en dat elke dag weer een aangename verrassing vormde en nog gezond was ook;
  • en last but far from least: de hardwerkende Nepali's die zo weinig hebben, maar altijd vriendelijk en goedlachs zijn, en een voorbeeld zouden moeten zijn voor ons, steeds maar klagende, tot-in-de-grond verwende, door-en-door hebzuchtige Nederlanders.
O ja, dat is waar ook: dit is een leesblog. Mijn Kindle eReader heeft zich fantastisch gehouden, ik heb diverse boeken gelezen en kom daar in de komende dagen verslag van doen. Tot dan,

Geen opmerkingen:

Een reactie posten