zondag 12 april 2009

Verhalen schrijven in het tijdperk van de mobieltjes

Een mooi artikel van Matt Richtel in de New York Times, over hoe het steeds moeilijker wordt om interessante situaties te creëren voor personages in fictie, als dezen elkaar permanent kunnen bereiken via een belletje of een smsje. Waar blijft de ruimte voor tragische misverstanden? Stel je voor dat Juliet haar Romeo gewoon even een smsje had kunnen sturen dat haar dood slechts schijn was? Dan was Romeo and Juliet goed afgelopen! Zonde toch?

Juliet: Fakn death. C U Latr.

Romeo: gud plan.

Conspiring with a distant lover? Try texting. Lost in the woods/wilderness/Ionic Sea? Use GPS. Case of mistaken identity? Facebook!

Technology is rendering obsolete some classic narrative plot devices: missed connections, miscommunications, the inability to reach someone. Such gimmicks don’t pass the smell test when even the most remote destinations have wireless coverage. (It’s Odysseus, can someone look up the way to Ithaca? Use the “no Sirens” route.)

Of what significance is the loss to storytelling if characters from Sherwood Forest to the Gates of Hell can be instantly, if not constantly, connected?

Plenty, and at least part of it is personal. I recently finished my second thriller, or so I thought. When I sent it to several fine writer friends, I received this feedback: the protagonist and his girlfriend can’t spend the whole book unable to get in touch with each other. Not in the cellphone era.

Then I started talking to fellow writers and discovered a brewing antagonism toward today’s communication gadgets.

“We want a world where there’s distance between people; that’s where great storytelling comes from,”...
Lees de rest van het artikel hier.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten