zondag 28 februari 2021

Millennials en influencers

Kiley Reid,
Such a Fun Age (VS 2020)

Roman, 320 pp.
Nederlandse titel: Zo'n leuke leeftijd


Het zal je maar overkomen: je bent als twintiger gezellig op een feestje, in een sexy jurkje, en al met enkele glaasje achter de knopen, word je ineens gebeld door de moeder van Briar, het kleine meisje waar je een paar keer in de week op past. Of je meteen langs kunt komen om met het kind even naar de nachtwinkel te gaan, terwijl pa en ma een aangifte wegens vernieling afhandelen. Het is al rond middernacht, maar je bent gek op het meisje, en dus neem je haar mee naar de nachtwinkel, zodat het kind niet hoeft te zien dat er politie over de vloer is. En wat gebeurt er dan? Je wordt ingerekend door een beveiliger, want een andere klant vindt het verdacht dat je midden in de nacht met een wit meisje in de winkel rondloopt. Je hebt haar vast ontvoerd. Je bent immers zwart en dus verdacht.

zaterdag 13 februari 2021

Ontspannen in Spanje

Chris Stewart,
Last Days of the Bus Club (GB 2014)

Reisverhaal, 240 pp;
Niet in het Nederlands verkrijgbaar

 

Dat is nog eens sympathiek: Chris Stewart heeft een vierde deel aan zijn trilogie toegevoegd. Als je ergens blij en goedgemutst van wordt dan is het wel van de belevenissen van Chris op zijn boerderijtje in Zuid-Spanje. Hij vertelt met veel humor en typisch Engelse bescheidenheid over belangwekkende zaken als de schrale sinaasappeloogst, tonijnproefwedstrijden, de Spaanse bureaucratie en niet te vergeten een overstroming die zijn boerderijtje van de wereld afsluit. De eerste drie delen zijn stuk voor stuk even weldadig (hier en hier besproken) en ook dit boek was weer een aangename ervaring. Chris is inmiddels in de zestig en zijn dochter Chloé vertrekt naar een naburige universiteit, dus even later wordt het afgelegen boerderijtje in de bergen alleen nog bevolkt door Chris en zijn Engelse vrouw Ana, plus een aantal honden en katten en een hoop schapen.

zondag 31 januari 2021

Waar zijn de kinderen?

Deepa Anappara,
Djinn Patrol on the Purple Line (India 2020)

Roman, 368 pp.
Nederlandse versie: Djinn patrouille op de Paarse Lijn

 

Verre reizen zitten er momenteel niet in, maar gelukkig hebben we boeken in overvloed, en dit boek voert je als geen ander mee naar een plek waar je als toerist niet gauw zal komen en die je als vluchtige reiziger nooit van binnenuit zal leren kennen: de sloppenwijk van een grote Indiase stad gezien door de ogen van een jongetje van negen. Ja, het is bittere armoede daar, het is er onveilig en de politie is zo corrupt als de pest, maar omdat de vertelstem onschuldig en onbevangen is, is dit niet een boek waarin de ellende zo overweldigend is, dat je je ervan afkeert. Jai is nog maar negen, en heeft de veerkracht van het kind dat hij is. Hij heeft nooit anders gekend dan het leven in de illegale sloppenwijk, en heeft het niet eens zo heel beroerd, want hij heeft zorgzame ouders, een oudere zus en een dak boven zijn hoofd. Dat is een stuk beter dan sommige leeftijdsgenootjes die niets en niemand hebben. Maar dan verdwijnt een klasgenootje, en even later verdwijnt er een ander kind en vervolgens nog een.

zondag 17 januari 2021

De nonnen op de bergtop

Rumer Godden,
Black Narcissus (GB 1939)

Roman, 368 pp.
Nederlandse titel: De macht van de bekoring


Eigenlijk weet je van te voren al dat dit gedoemd is om te mislukken: een groepje van vijf Anglicaanse nonnen probeert in de jaren dertig in de Indiase Himalaya een Christelijk klooster te stichten in een voormalig paleisje op een onherbergzame bergtop. Ze doen dit op verzoek van de lokale heerser (de Generaal), die wil proberen het slechte karma uit zijn vaders tijd uit te bannen. Die had er zijn maitresses ondergebracht en het paleisje was volledig gewijd aan de zinnelijke geneugten, die zijn zoon nu wil vervangen door iets 'hogers'. Maar je kunt niet een stukje typisch Engelse spiritualiteit ongeschonden transplanteren naar India en de plaatselijke cultuur en geschiedenis met wortel en al uitwissen. Ze hadden het kunnen weten, de nonnen, want de Broeders die er eerder een kloosterschooltje hadden gesticht hadden het ook maar vijf maanden volgehouden. Maar de jonge Zuster Clodagh, voor het eerst in een leidinggevende rol, is vastbesloten er een succes van te maken.

zondag 10 januari 2021

Inhaalslagje

Waarchijnlijk is het niemand opgevallen, maar ik heb het afgelopen jaar veel minder besprekingen geschreven dan anders. Ik lees nog net zoveel (of weinig, het is maar hoe je het bekijkt) als vóór de corona-uitbraak, maar omdat ik nu al bijna een jaar volledig vanuit huis werk, zie ik de pc in mijn werkkamer - onbewust - alleen nog maar als kantoor, met als gevolg dat ik steeds minder de neiging heb om er ook in mijn vrije tijd nog achter te kruipen. Begrijp me niet verkeerd: mijn werk is erg leuk en thuiswerken gaat in de juristerij uitstekend, maar als ik aan het eind van de werkdag de pc afsluit, wil ik alleen maar de deur uit om een eind te wandelen of te fietsen, niet doortypen. En in het weekend probeer ik mijn werkkamer, in het kader van een gezonder werk-privébalans, ook te vermijden. Dat is de reden dat ik veel minder gepost heb. Gevolg: een flinke achterstand met besprekingen. Maar, die achterstand ga ik nu deels wegwerken met een verzamelpost. Let op: Drie Voor De Prijs Van Één!

zondag 3 januari 2021

Ondraaglijke suspense met literaire diepgang

Rumaan Alam,
Leave the World Behind (VS 2020)

Roman, 256 pp.
Vanaf april in het Nederlands verkrijgbaar als Laat de wereld achter

 
Welvarend gezinnetje uit New York. Twee puberkinderen, jongetje en meisje. Pa (Clay) doceert Engelse literatuur, ma (Amanda) doet iets in marketing. Om er even helemaal uit te zijn, hebben ze via Airbnb een afgelegen huis bij de kust gehuurd. Ze kennen de eigenaren niet, maar als dit hun tweede huis is, dan zijn zij duidelijk een stukje rijker dan Clay en Amanda ("Clay was diligent but also (he knew it) a little lazy. He wanted to be asked to write for the New York Times Book Review but didn’t want to actually write anything. Clay had tenure, and Amanda had the title of director, but they did not have level floors and central air-conditioning. "). Maar let op, geheel onverwacht krijgen ze de kans om hen te ontmoeten, want op de tweede avond, terwijl een zware storm over de oceaan trekt, wordt er aangeklopt. Het is een zwart, ouder echtpaar dat zich voorstelt als de eigenaars van het huis. Ze zijn New York ontvlucht want de stroom is overal uitgevallen, het is een puinhoop in de stad, en het stel ziet geen kans om zonder lift naar hun appartement op de veertiende verdieping te komen en is dus uit nood maar naar hun buitenhuis gereden, waar ze in het zelfstandige deel kunnen verblijven dat ooit voor de bejaarde moeder van een van hen is ingericht. Amanda's eerste reactie is dat "those people didn’t look like the sort to own such a beautiful house. They might, though, clean it.." Maar ja, ze kunnen de mensen moeilijk buiten laten staan, en zo begint een ongemakkelijk verblijf.

vrijdag 25 december 2020

Een coronakerstlied

 Jacob woonde en werkte al jaren in Engeland, waar hij naar hartenlust zijn anglofilie kon uitleven, want hij was verzot op Charles Dickens, op scones, op kostuumdrama's en had zelfs geleerd om van fish and chips te houden.
   Een heerlijk land, vond Jacob dus, totdat de Brexit niet alleen het land, maar hele regio’s en zelfs families uit elkaar dreef. Toen kwam de pandemie en bleek ook Jacobs Nederlandse familie verscheurd, want broer Bob was complotdenker geworden. Hij verkondigde luidkeels dat het virus op de wereld was losgelaten door Bill Gates om de overbevolking te bestrijden, en tegelijkertijd dat het helemaal geen bedreiging voor de volksgezondheid was, wat aan Jacob de uitspraak ontlokte dat Bill het dan dus niet erg slim had aangepakt. Bob nam aanstoot aan de smalende toon van zijn broer, Jacob ergerde dood zich aan het geëvangeliseer van Bob, en nu praatten ze niet meer.
   Jacob was Bob zelfs zo ondraaglijk gaan vinden, dat hij zich had afgemeld voor de familiekerstlunch via Zoom; hij zat nog liever in zijn eentje te zwelgen in zelfmedelijden.

Kerstavond had hij doorgebracht met Pip, een aanhankelijk bastaardje uit het asiel, en een fles supermarktport die hij van zijn studenten had gekregen. Hij was in zijn stoel in slaap gevallen en schrok de volgende ochtend (het was al licht) stijf en verkleumd wakker van Pip, die blij stond te springen. Het volgende moment schrok hij nog harder, toen hij zag waar Pip zo opgewonden tegenaan sprong: er stond een hele rare vent in zijn huiskamer, helemaal in het groen gekleed, en met een krans van hulstbladeren in zijn haar.
   'Jezus,' kreunde Jacob, 'wie is u? Hoe bent u binnengekomen? '
   'Ha! Niet Jezus! De kerstgeest!' bulderde de vent.
   'Niet zo hard,' siste Jacob. 'Hoezo kerstgeest? Net als in A Christmas Carol van Dickens? Moet u dan geen rood pakje aan?'
    De man stikte zowat. 'Pfah! Dat is die commerciële Amerikaan! Ik ben de enige echte originele kerstgeest en ik kom je iets laten zien.'
   ‘Ga weg. Ik heb hier geen zin in.’ Jacob sloot zijn ogen, hopend dat de verschijning dan zou verdwijnen, maar even later was hij er nog steeds. Pip lag in aanbidding aan zijn harige blote voeten.
   'Opgelet!' riep de man. Tot Jacobs stomme verbazing zaten Bob en zijn vrouw Nellie plotseling op de antieke Chesterfieldbank. Pip kroop jankend onder de tafel. Jacob was sprakeloos.
  'Nieuwste hologramtechniek. Goed, hè?' De man gaf een vette lach en brulde: 'Daar gaan we! Tadaaa!'

Bob en Nellie kwamen prompt tot leven. Nellie zuchtte. 'Ik snap jou niet, Bob. Waarom doe je zo gelijkhebberig tegen Jacob? Je bent anders ook nooit zo fanatiek. Nu heb je de kerst voor je ouders verpest.'
   'Ik gelijkhebberig? Jacob is veel erger! Die werkt aan de universiteit en weet alles beter en heeft altijd gelijk.'
   'Maar hij weet het ook echt vaak beter, omdat-ie zoveel leest en eerst nadenkt, in plaats van maar wat te roepen.'
  'Ik roep zomaar wat? Ik ben de dombo die met zijn handen werkt en nooit nadenkt?'
   'Je minderwaardigheidscomplex speelt weer op. De bouwvakker is jaloers op de wetenschapper.'
   'Bouwvakker? Ik heb een succesvol aanneembedrijf met drie vestigingen. Ik verdien vijf keer zoveel als Bob met zijn lullige docentensalarisje. Ik heb een Mercedes, terwijl Jacob in een aftandse Mini rondtuft.'
   'Niet aftands! Vintage!' riep Jacob, maar ze hoorden hem niet.
   'Ik jaloers op Jacob? Hij zou jaloers op mij moeten zijn. Maar nee, hij kijkt op me neer, maakt me uit voor viruswappie.'
   ‘Hij kan wel eens wat neerbuigend overkomen.'
   'Wát neerbuigend? Hij is zo arrogant als de pest.'
   'Een beetje. Maar ik snap nog steeds niet waarom je zo tegen hem tekeerging met die samenzweringstheorieën. Geloof je dat nou echt?'
   'Ik weet het niet. Maar wetenschappers weten ook niet alles.'
   'Maar waarom zou iemand op Facebook het dan wel weten? Geloof je serieus dat Bill Gates met een duivels plot bezig is? Dat is meer iets voor een James Bondfilm.'
   'Misschien wil ik er daarom graag in geloven. Het is veel interessanter dan vette pech of dom toeval. En het is zo lekker om die arrogante wetenschappers dwars te zitten.'
   'Je bedoelt: om je broer dwars te zitten.'
   'Maar hij vraagt er om.'
   'Hoezo? Jij hebt veel meer succes, hebt een gezin, terwijl hij een alleenstaande ouwe homo is.'
   'Achtenveertig is helemaal niet oud,' protesteerde Jacob zwakjes, maar niemand reageerde.
   'Oké, misschien zeg ik die dingen wel om te provoceren, omdat ik me bij Jacob altijd weer het domme broertje voel.'
 

Op dat moment greep de zelfverklaarde kerstgeest in, en zette Bob en Nellie stil. 'Ik denk dat we wel genoeg gezien hebben.' Hij wreef tevreden in zijn handen. 'Goeie voorstelling, hè?'
   Jacob zei niks.
   De man maakte een armgebaar, waarop Bob en Nellie in een flits verdwenen. Pip kwam kwispelend onder de tafel vandaan. De man toverde uit het niets twee glazen warme wijn tevoorschijn, riep 'Vrolijke kerst!', en sloeg zijn glas in één keer achterover. Jacob nam voorzichtig een slok, en dat was het laatste wat hij zich herinnerde.

Toen hij weer wakker werd, hing hij half uit zijn stoel en droop er een sliertje kwijl over zijn kin. Pip lag aan zijn voeten te snurken. Buiten was het donker. Was het inmiddels tweede kerstdag?  Gedesoriënteerd raadpleegde Jacob zijn telefoon: 25 december 2020, 8:10 AM. Hij kwam langzaam overeind, veegde bedachtzaam zijn kin af en gaf Pip te eten. Buiten regende het, en normaal zou hij dan een mimimaal uitlaatrondje doen, maar vandaag ging hij tot vreugde van Pip een heel eind wandelen. Toen ze thuiskwamen, voelde hij zich warempel wat beter en even na 1 uur maakte hij de open haard aan, stak wat kaarsen aan, schonk een glas tomatensap in, smeerde een stapeltje kalkoensandwiches, schakelde de laptop in en maakte verbinding. De rest van de familie was al present.
   'Vrolijke kerst, lieve pa en ma, lieve Nellie, lieve Bob. Wat fijn dat jullie er allemaal zijn. Ik heb jullie gemist'

_______________________________________________________________________

Dit verhaal is ook gepubliceerd in de bundel "Coronakerst" in het kader van een schrijfwedstrijd van Uitgeverij Quarantaine. De Dickenskenners zullen ongetwijfeld meteen de diverse verwijzingen naar "A Christmas Carol" en andere Dickensiana hebben herkend. Is er iemand die de naam van de hond kan plaatsen?

Nog een wat serieuzere noot: de discussie die ik in dit verhaal heb verwerkt, is iets waar ik me nogal zorgen over maak, maar ik realiseer me heel goed dat ik de problematiek hier erg simplisitisch en oppervlakkig (en sentimenteel) weergeef. Deelnemers aan de verhalenwedstrijd mochten maximaal 1500 woorden gebruiken, dus meer complexiteit en diepgang zat er niet in (als ik daar als beginnend amateurtje sowieso toe in staat zou zijn), maar toevallig ontdekte ik een paar dagen nadat ik het verhaal had ingestuurd een interessant artikel in The Guardian over dit onderwerp. Wil je ook weten hoe je toch kunt proberen om met complotdenkers in gesprek te blijven (voor zover mogelijk) en je een beetje in hun standpunt te verplaatsen (voor zover mogelijk), lees het artikel dan hier


donderdag 24 december 2020

dinsdag 22 december 2020

Leefden ze nog lang en gelukkig?

Helen Moffett,
Charlotte (Zuid-Afrika, 2020)

Roman, 368 pp.
Niet in het Nederlands beschikbaar


Toen ik onlangs in een interview met een gerommeerde schrijver dit boek aanbevolen zag, kón ik het niet laten. Het paste té mooi in mijn recente rijtje van Pride-and-Prejudice spin-offs, en gezien de aanbeveling was het onwaarschijnlijk dat het hier om pulp ging. Ik had nog nooit van Helen Moffett gehoord, maar ze blijkt een Zuidafrikaanse dichter te zijn, die nu haar eerste roman heeft geschreven. Charlotte is natuurlijk Charlotte Lucas die met de vreselijke Collins trouwt en Moffett laat ons zien wat er met Charlotte gebeurt, nadat ze in Price and Prejudice uit beeld verdwijnt. Ha, zin in! Lekker gezellig verder. Lachen om Mr Collins.

zondag 20 december 2020

De blues

Attica Locke,
Bluebird, Bluebird (VS 2018)

Roman, 320 pp.
Onder dezelfde titel in het Nederlands gepubliceerd


Ik had bij haar eerdere romans al opgemerkt dat ik het zo jammer vind dat Attica Locke steeds weer in de markt werd gezet als thrillerauteur. Imiddels heeft ze ook twee romans geschreven rond een politieman en wordt ze natuurlijk prompt gepresenteerd als misdaadschrijver. Het is wel te begrijpen, want niks schijnt zo goed te verkopen als thrillers en misdaadverhalen, maar het wekt verkeerde verwachtingen, want het suggereert dat het boek in de allereerste plaats draait om een spannende plot, terwijl dat niet het geval is. Resultaat: de suspense-liefhebbers vinden dat er niet genoeg suspense in zit, en de literatuurliefhebbers zullen het misschien niet zo gauw gaan lezen. Zo zonde, want dit is een boek dat juist nu, met al de aandacht voor de Black Lives Matter beweging, heel actueel is - en gewoon heel boeiend.