De waarheid over de zaak Harry Quebert (Zwitserland 2012)
Roman, 640 pp.
Vertaald uit het Frans door Manik Sarkar
Je kent dat wel: je bent gaar van het harde werken, je bent in je vrije tijd drukdrukdruk met privébeslommeringen en je hebt een paar lange busreizen voor de boeg. Dan heb je geen behoefte aan een Tolstoy of een Proust. Nee, je grijpt gretig naar een Lekker Dik Spannend Boek, zo eentje dat je bijna je bushalte voorbij doet rijden en dat niet overdreven veel van je intellectuele vermogens vergt. De waarheid over de zaak Harry Quebert leek me zo'n boek. Het was al snel duidelijk dat het geen opvallend origineel verhaal was, eerder een typische genreroman met alle standaardingrediënten van een Amerikaanse whodunnit, geschreven in een tamelijk simplistische stijl, maar lekker spannend wás het.
Het boek wordt verteld in de ik-vorm door de jonge Amerikaanse schrijver Marcus Goldman, die na een bestsellerdebuut nu lijdt aan de klassieke writer's block. Ten einde raad laat hij de hectiek van New York achter zich en trekt tijdelijk in bij zijn vroegere mentor Harry Quebert, die een beetje zit te vereenzamen in zijn mooie huis aan de kust van New Hampshire. Harry is met zijn zevenenzestig jaar één van de meest gerespecteerde auteurs van het land en zijn roman uit 1976, De wortels van het kwaad, staat op alle verplichte literatuurlijsten. Hier hoopt Marcus inspiratie voor zijn roman te vinden. En dat lukt, want er wordt een lijk gevonden. Onder de rododendrons in de tuin van Harry nog wel.
