Go Set a Watchman: de satire

De eeuw is nog maar vijftien jaar oud en dit boek wordt nu al de literaire sensatie van de eeuw genoemd. Harper Lee schreef één van de bekendste en meest geliefde Amerikaanse romans ooit, maar gaf aan dat er na To Kill a Mocking Bird nooit weer een roman van haar hand zou verschijnen en trok zich terug uit de publiciteit.

Een onverwachte wending
Opwinding alom dus toen een tweede roman werd aangekondigd, die vorige week werd uitgebracht. Go Set a Watchman is een vervolg op TKaMB en speelt een jaar of twintig later, alhoewel het boek eerder werd geschreven dan TKaMB. Volgens de berichten was dit het boek dat oorspronkelijk aan de uitgever werd aangeboden, maar door hem niet goed genoeg werd bevonden. Op suggestie van de uitgever werkte Harper Lee echter één van de jeugdherinneringen van de hoofdpersoon uit tot een nieuwe roman, en voilà, daar hadden we TKaMB, dat een spectaculair succes zou blijken te zijn.

Ik wou absoluut niet meedoen met de hype, maar....

De Da Vinci Code is na De Celestijnse belofte het allerberoerdste boek dat ik ooit heb gelezen en ik was dus echt niet  van plan om ook maar een woord vuil te maken aan het verschijnen van The Lost Symbol (in een paar dagen al een miljoen exemplaren verkocht), maar dit prachtartikel van Steven Poole op Unspeak, met als ondertitel The Genius of Dan Brown, kon ik niet weerstaan. Eindelijk een indringende, diepgaande analyse van de geniale schrijfstijl van Dan Brown.

Oh, so apparently some guy named Dan Brown has written some new book? The extract soon gets to the point:

The thirty-four-year-old initiate gazed down at the human skull cradled in his palms.

Mmm, beautiful. “Cradled in his palms”. One can feel the reverence with which the initiate is delicately holding this human skull. But tell us more about the skull, Mr Brown!