Heel erg dik maar nooit saai

James Clavell,

Shogun (VS 1975)

Roman, 1.182 pp.

Onder dezelfde titel in het Nederlands gepubliceerd

In het jaar 1600 waren Japan en Europa als vreemde planeten voor elkaar. Japan was vrijwel geheel afgesloten voor de buitenwereld, behalve voor een beperkt aantal Portugese handelaars die ze nodig hadden voor de handel met China. Zijde was namelijk een absolute must voor zomer-kimono's in het benauwd warme Japan en omdat de Chinezen niet meer met de Japanners wilden handeldrijven waren de Portugese kooplui onmisbaar. Oh, en dan was er ook nog een niet-onbelangrijke afvaardiging van de Jezuïetenorde. De Jezuïeten waren in Japan om zieltjes te winnen (met redelijk succes), maar fungeerden ook als tussenpersonen, omdat ze de taal spraken. In dit Japan lijdt een Nederlands schip met een Engelse stuurman schipbreuk en dat levert me toch een cultuurschok op. En dat niet alleen, deze Engelsman komt ook nog eens midden in een hevige binnenlandse machtsstrijd terecht.

Hoe Shizo Kanakuri een Olympisch record neerzette

Franco Faggiani

Het jaar dat Shizo Kanakuri verdween (Italië 2019)

Roman, 256 pp.

Vertaald uit het Italiaans door Saskia Peterzon-Kotte

Deze roman gaat over een hardloper die 54 jaar 8 maanden 6 dagen 5 uur 32 minuten 20,3 seconden over de marathon deed. En dat is nog echt gebeurd ook.

Tegenwoordig schijnt het lopen van een marathon iets te zijn dat op een bucket list hoort. Je legt hem af met minimale training, net genoeg om hem uit te lopen zonder er dood bij neer te vallen, om hem vervolgens van je lijstje af te kunnen strepen. Jammer, want de afstand (ruim 42 kilometer) verdient respect en veel inzet, zoals ik uit eigen ervaring weet (PR 3:43:09 Amsterdam 2005, voor de kenners). Bij de Olympische Spelen van 1912 in Stockholm was de marathon iets dat nog amper leefde en al helemaal niet in Japan, waar bijna niemand wat met hardlopen op had. Maar de jonge Shizo Kanakuri bezat enorm veel talent, werd opgemerkt door een judocoach en werd tot zijn eigen schrik door de keizer naar Stockholm afgevaardigd om daar de marathon te winnen en zo de eer van Japan hoog te houden. Veel meer dan afvaardigen deed het land trouwens niet. De atleten moesten zelf maar zien hoe ze in Stockholm kwamen en waar ze het geld vandaan haalden. Shizo deed er 17 dagen over om Stockholm te bereiken, onder andere met de Trans-Siberiē Express. Als de trein ergens wat langer stopte rende hij rondjes op het station om zijn conditie op peil te houden.

Hoe het leven ondanks alles doorgaat

Sequoia Nagamatsu

How High We Go in the Dark (VS 2022)

Roman, 290 pp.
Niet in het Nederlands vertaald

In de stemming voor een unieke, wonderbaarlijke, droevige, maar ook hier en daar lyrische en hoopvolle roman? Eentje die in de nabije toekomst en daarna speelt en bestaat uit onderling verbonden verhalen? Verhalen die op de een of andere manier een samenhangend geheel vormen en daarmee veel meer worden dan de som van de delen? Een roman die je doet nadenken over la condition humaine, en over leven en dood? En tevens een roman die verrassend genoeg ook nog eens heel leesbaar en toegankelijk is? Dan is dit bijzondere boek echt iets voor jou.

Najaarslicht

Pico Iyer,
Autumn Light: Season of Fire and Farewells (GB 2019)
Reisverhaal, 256 pp.
Niet in het Nederlands vertaald

Pico Iyer is een Engelsman met Indiase ouders die tijdens zijn middelbare schoooltijd naar de VS verhuisden. Zelf werkt hij inmiddels ook in de VS  maar tegelijkertijd woont hij de helft van de tijd in Japan, bij zijn Japanse vrouw. Klinkt ingewikkeld en een beetje vermoeiend, maar ook wel kosmopolitisch en interessant. Als er iemand een wereldburger is, dan is dat deze man wel. Het frappante is dat Iyer als middentwintiger kort op doorreis was in Japan en daar ontdekte dat hij zich voor het eerst ergens helemaal thuis voelde - terwijl hij nog nooit eerder in Japan was geweest. Een soort liefde op het eerste gezicht dus, maar dan met een land. Iyer is schrijver en journalist en doordat hij al decennia in Japan woont, kan hij met de blik van een buitenstaander het leven in Japan van binnenuit observeren en vastleggen. Omdat hij dat in dit boek doet vanuit de herfstgedachte (hij heeft er nog meer op zijn naam staan), leek me dit een mooi moment om eens iets van deze schrijver te lezen.

Kill the buddha!

Yukio Mishima
The Temple of the Golden Pavillion (Japan 1956)
Roman, 288 pp.
Vertaald uit het Japans door Ivan Morrs
Nederlandse titel: Het gouden paviljoen
Oorspronkelijke titel: Kinkakuji


Er zijn meer dan 1600 tempels in de Japanse stad Kioto. Ik heb er een paar bezocht en ze waren allemaal adembenemend mooi, gelegen in beeldschone tuinen, die een integraal onderdeel van de architectuur vormen. Maar de beroemdste en misschien ook wel de allermooiste is de Kinkakuji, meer dan 600 jaar geleden gebouwd als villa voor een machtig heerschap en na zijn dood getransformeerd tot Zen-tempel. Wonder boven wonder overleefde deze tempel de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog, tot er in 1950 iets vreselijks gebeurde: een gestoorde monnik stak het gebouw in brand, waardoor er niets meer van over bleef. Gelukkig is de tempel daarna weer opnieuw opgebouwd, compleet met bladgoud aan de buitenkant, waardoor hij bijna iets onwerkelijks heeft. Die onwerkelijke schoonheid tekende in 1950 ook het doodvonnis van de tempel: de monnik die hem afbrandde, verklaarde dat hij - omdat hij zich uitgestoten voelde door zijn lelijkheid - de schoonheid van de tempel niet kon verdragen en daardoor niet anders kon dan hem vernietigen.

Yukio Mishima (één van de meest gevierde Japanse schrijvers van de vorige eeuw, en zelf ook niet bepaald gespeend van neuroses en obsessies) gebruikte dit verhaal voor zijn boek The Temple of the Golden Pavilion, dat één van de beroemdste romans in de Japanse literatuur zou worden. Het is een fascinerend en complex verhaal, maar ook verontrustend en raadselachtig. Waarom? Dat ga ik proberen hier uit te leggen. 

Vijf-zeven-vijf

Japans beroemdste haiku-dichter,
Matsuo Basho, waarover ik
eerder al eens schreef (hier)

Ik blijf op mijn leesreis toch nog een beetje in Japan hangen, als jullie dat niet erg vinden. Niet zo lang voordat ik aan mijn fysieke reis daarnaartoe begon, las ik twee boekjes over ikigai. Daarin stond een stelling waar de nieuwigheid nou niet direct van af spatte, maar die me wel op een idee bracht: dat je jonger blijft als je regelmatig iets nieuws leert. Wat ik verder al eens van de Japanse cultuur had opgestoken was de aandacht voor het verstrijken van de seizoenen. Dat heeft met het Zen-boeddhisme te maken (je wordt je bewust van de vergankelijkheid van nare én mooie dingen), maar het is ook een goede manier om het leven om je heen niet gedachteloos door je vingers te laten glippen. Let bewust op het verkleuren van de blaadjes en het verschijnen van de eerste sneeuwklokjes en je geniet meer van de schoonheid die overal voor het oprapen ligt. Dus wat nam ik me dit voorjaar voor? Ik ging na mijn vakantie elke maand een haiku schrijven ter ere van het seizoen. Daarmee leerde ik meteen iets heel nieuws.

Grappig genoeg kreeg ik al tijdens mijn vakantie de gelegenheid om daarmee beginnen. Mijn reisgenoten hadden het uitstekende idee om bij het laatste diner iedereen een zelf gemaakte haiku voor onze reisleidster te laten voorlezen, om haar te bedanken voor haar onvermoeibare inzet. En toen bleek al meteen waarom de haiku over de hele wereld tegenwoordig zo populair is: iedereen kan het!

Conflict tussen familie-eer en waarheidsvinding

Laura Joh Rowland,
Shinju (VS 1994)
Roman, 452 pp.
In het Nederlands uitgebracht onder dezelfde titel


Vroeger verslond ik politieromans, maar op een gegeven was ik er een beetje op uit gekeken. Het leek wel alsof de schrijvers, om zich toch nog op een overvolle markt te onderscheiden, hun verhalen steeds meer vol stopten met extreem geweld. Het hoeft van mij echt niet perse lekker cosy te zijn. Maar boeken over types die hun slachtoffers levend villen of die zo gruwelijk mogelijk vrouwen vermoorden, waarbij de werkzaamheden van de moordenaars met veel gevoel voor detail worden beschreven...... Het hoeft voor mij niet meer. Kwestie van smaak. Dat wil niet zeggen dat ik het genre heb opgegeven. Ik blijf smullen van een goede puzzel en het is altijd bevredigend hoe, in tegenstelling tot het echte leven, aan het eind van het verhaal de rechtvaardigheid altijd zegeviert en de chaos weer even is bezworen. Vooral fijn zijn series rondom een onkreukbare, integere speurder, die een beetje een buitenbeentje is, tegen wordt gewerkt door de machthebbers, en opereert in een interessante omgeving, zoals het Engeland van Henrik VIII in de uitstekende Shardlake-boeken van C.J. Sansom of die van Louise Penny rondom inspecteur Gamache. En nu kan daar ik tot mijn plezier ook de boeken van Laura Joh Rowland over een samoerai in het zeventiende-eeuwse Japan aan toevoegen.

Japan: kogeltreinen en zenmaaltijden

Japan is een land met prachtige oude schrijnen en tempels, maar ook met elektrische wc's voorzien van een uitgebreid bedieningspaneel. Het is het land van überhippe jongeren, en van meisjes in beeldschone kimono's. Van flitsende hoogbouw en van sprookjesachtig mooie tuinen. Van  razendsnelle kogel-treinen die met militaire precisie op tijd rijden en van traditionele tempelherbergen waar je oog- en tongstrelende veganistische zenmaaltijden krijgt. Én het is het land van mensen die wellevendheid zozeer tot kunst verheven hebben, dat je je bij terugkeer in Nederland rot schaamt voor het botte gedrag dat hier de norm is. Kortom: een fantastisch land waar ik maar niet uitgekeken raakte.

Reisgegevens Periode:  mei 2019 Soort reis:  wandel- en cultuurrondreis Organisatie: SNP Accommodatie: stadshotels en enkele traditionele herbergen Bezocht: Tokio, Nikko, Fujisan, Magome, Kioto, Koyasan, Hiroshima, Matsuyama, het eiland Shikoku, Osaka Weer: aangenaam tot behoorlijk warm, met een paar keer regen

Het gouden paviljoen in de tuinen van de Kinkaku Tempel vlakbij Kioto
(onderwerp van Yukio Mishima's klassieke roman The Temple of the Golden Pavilion)

Hoe leef ik lang en gelukkig

Ken Mogi,
The Little Book of Ikigai:
The secret Japanese way to live
a happy and long life (Japan 2017)
Nederlandse titel:
Ikigai: de Japanse wijze om het doel
van je leven te ontdekken
Filosofie (nou ja, soortement), 208 pp.

Hector Garcia en Francesc Morales,
Ikigai: de Japanse geheimen voor een
lang, gezond en gelukkig leven (Spanje 2016)
Zelfhulp, 192 pp.

Een jaar of vijf geleden lazen we overal dat de Denen het geheim van een gelukkig leven hadden ontdekt ("hygge"). Maar wat blijkt nu? De Japanners hadden dat al veel eerder gedaan en nog beter ook. Met "ikigai" wordt u namelijk niet alleen nóg gelukkiger dan met hygge, maar u leeft ook gegarandeerd tot ver voorbij de 100. Een collega was erg enthousiast over de bestseller Ikigai van de heren Garcia en Morales, waarin de 'geheimen' van de levenslustige superbejaarden van het Japanse eiland Okinawa worden onthuld. Persoonlijk leek het boek me een beetje te zelfhulperig om iets voor mij te zijn.

Maar het concept van ikigai maakte me toch wel nieuwsgierig, vooral omdat ik binnenkort naar Japan afreis voor een vakantietripje. Ik ging dus  eens rondsneupen wat er nog meer op dit gebied was en verdraaid: er bleek een hele ikigai-industie te bestaan! En ik wist van niks! Dus toch maar eens iets proberen. En zo kwam ik uit bij een boekje van de Japanse wetenschapper Kenichiro Mogi (voor de Westerse markt "Ken Mogi" genaamd). Gezien het jaar van verschijnen is Mogi  ongetwijfeld  met veel commercieel inzicht ingesprongen op het succes van deze bestseller, maar de invalshoek is wel duidelijk anders, meer cultureel-filosofisch, veel Japanser. En ik moet zeggen dat het een sympathiek boekje bleek te zijn, eenvoudig en helder geschreven met charmante en smaakvolle illustraties.

Afscheid van de overledenen

Marie Mutsuki Mockett,
Where the Dead Pause and the Japanese Say Goodbye: A Journey (VS 2015)
Reisverhaal, 327 pp.
Niet in het Nederlands vertaald


De familie van Mocketts Japanse moeder heeft een tempel in Japan. In dat land zijn tempels familiebedrijven; ze vererven en de priester is altijd een familielid, tenzij er geen erfgenaam is. Mockett is opgegroeid in het land van haar Amerikaanse vader, maar heeft vanaf haar vroege jeugd Japan en de familietempel samen met haar moeder veelvuldig bezocht. Ze kent de cultuur, spreekt de taal. Helaas ligt de tempel van Mocketts familie in het gebied dat in maart 2011 zwaar getroffen werd door de tsunami. De familie heeft het overleefd en de tempel ook, maar overal is dood en verderf gezaaid en Mockett gaat al vrij snel na de ramp naar Japan om te kijken hoe het met haar familie is. Ze is om meerdere reden diep geschokt.

I can see now that the death of so many people so close together had shaken me deeply. The foundation of my life was eroding—particularly my roots in Japan. I had taken for granted a certain kind of security, nurtured since childhood, that I was a small part of something much larger, and that this much larger thing would always be there, shining its light on me. Now I felt thrust into the cold place of the shadow. I did not have any confidence that I could give my son the same rich cultural history that I’d been so fortunate to receive. The tsunami and the nuclear disaster made me fear that one day I would have nothing to pass on at all.

Afstand doen en weggooien

Malena Watrous,
If You Follow Me (VS 2010)
Roman, 356 pp.
Niet in het Nederlands vertaald


Wel grappig, ik had meteen een dejà-vu-gevoel toen ik aan deze roman begon. Het verhaal gaat namelijk over een jonge Amerikaanse (Marina) die tijdelijk naar Japan vertrekt om daar als assistent-leraar Engelse les te geven aan een middelbare school in een provinciestadje. Net als de Britse Sam Baldwin die daar een onderhoudend autobiografietje aan wijdde. Het boek van Watrous is fictie, maar wel gebaseerd op haar eigen ervaringen in het plaatsje Shika. Verder is Marina een heel ander soort persoon dan Sam. Sam verkent met veel nieuwsgierigheid en enthousiasme het land. Marina en haar geliefde, Carolyn, zijn typische Amerikanen die alles vooral raar en ongemakkelijk vinden, en stoef vasthouden aan hun Amerikaanse gewoontes. Ze doen op hun manier wel hun best, maar zoals veel Amerikanen zijn ze niet echt nieuwsgierig naar wat de Japanners nu beweegt. Verder blijven ze bijvoorbeeld hardnekkig hun Amerikaanse ontbijt eten, zelfs al is dat helemaal niet goed te houden als je geen fatsoenlijke koelkast hebt, en probeert Marina (met de zuiverste bedoelingen, maar weinig tactisch) de Japanners haar westerse opvattingen over seksuele politiek door de strot te duwen.

Zen en de kunst van het theedrinken

Kakuzo Okukora,
The Book of Tea (Japan 1906)
Essay, 59 pp.
Hier gratis te downloaden of on-line te lezen.
Nederlandse vertaling: Het boek van de thee


The Book of Tea gaat eigenlijk niet echt over thee. Enthousiaste theeslurpers die hopen dat ze van alles over hun favoriete drankje aan de weet gaan komen zullen teleurgesteld zijn. Het gaat namelijk eerder over de Japanse theeceremonie. Maar dan nog ben je na het lezen van dit boekje weinig wijzer over hoe die ceremonie nu precies verloopt en wat er allemaal gebeurt. Wat Okukora wel uit de doeken doet, is de geschiedenis van de ceremonie en de filosofie en de esthetiek die er achter zitten, in een lang essay dat net zo verrukkelijk is als de drank zelf. Hij schreef het ruim een eeuw geleden in het Engels, speciaal voor Europese en Amerikaanse lezers. Japan was toen al begonnen te verwesteren, alhoewel lang niet zo sterk als nu, maar in Europa en Amerika was Japan nog relatief onbekend. Het theeïsme is dat trouwens nog steeds.

Vislucht en wierook

Didier Decoin,
Vissen voor de Keizer (Frankrijk 2017)
Vertaald uit het Frans door Martine Woudt.
Oorspronkelijke titel: Le bureau des jardins et des étangs
Roman, 320 pp.


De meningen zullen ongetwijfeld uiteenlopen, maar zelf vind ik besprekingen van het type samenvattinkje-meninkje tamelijk nutteloos. Het internet puilt er van uit, dus je komt ze ongetwijfeld regelmatig tegen: de blogger of Amazonklant vertelt in een stuk of drie zinnen het verhaaltje wat na en besluit met iets in de trant van "Dit is een prachtig boek" of "Don't waste your money". Hoe de lezer tot die conclusie is gekomen, wat de sterke of zwakke punten van het boek zijn, niets van dat alles. Hooguit een opmerking als "Het is geweldig geschreven" of "This is badly written". Alleen weten we dan nog steeds niks, want in wat voor opzicht is het dan slecht of geweldig geschreven? Daar denken verschillende mensen heel verschillend over; dat zijn geen absolute waarden. Zo'n bespreking is dus alleen nuttig als je bereid bent om klakkeloos op de aanraders en afraders van bepaalde lezers af te gaan. Daar is niks op tegen, maar ik wil graag zelf kunnen beslissen wat ik wel of niet de moeite waard vind, en daarvoor is het fijn als de bespreker zijn oordeel toelicht en (ook niet onbelangrijk) ruimte laat voor andere oordelen. Zo kwam het dus dat, toen Jacqueline (een van mijn favoriete boekbloggers) een tijdje terug uiteenzette waarom ze dit boek van Didier Decoin vond tegen vallen, ik daaruit afleidde dat het waarschijnlijk juist wel wat voor mij was. En dat bleek nog te kloppen ook. Dat was dus een zinnige, afgewogen bespreking, precies zoals ik ze graag lees.

Twee jaar in Japan

Sam Baldwin,
For Fukui's Sake: Two years in rural Japan (GB 2011)
Reisverhaal, 211 pp.
Niet in het Nederlands vertaald


Stel, je bent 25, afgestudeerd in de farmacologie en je hebt een keurig baantje op een lab, waar je een klein maar fijn steentje bijdraagt aan de strijd tegen kanker. Je werkgever is na een tijdje tevreden genoeg om je een vaste aanstelling compleet met pensioenvoorziening aan te bieden, dus wat doe je dan? Je gaat er gillend vandoor, vlucht naar de andere kant van de wereld en wordt assistent-leraar Engels in een provincieplaatsje in Japan. Tenminste dat deed de Britse Sam Baldwin, die na zijn tweejarig verblijf in Japan nooit meer terugkeerde naar het lab (ook niet naar het leslokaal trouwens) en nu de kost verdient als redacteur en schrijver. En zijn schrijfcarrière begon met dit boek.

Een minimalistische miniatuur

Hiromi Kawakami,
Strange Weather in Tokyo (Japan 2001)
(eerder gepubliceerd als The Briefcase)
Roman, 192 pp.
Vertaald uit het Japans door Allison Markin Powell
Nederlandse titel: De tas van de leraar


Er zijn allerlei manieren om een liefdesgeschiedenis te beschrijven. De schrijver kan bij de eerste blik van de hoofdpersonen op elkaar de bliksem in doen slaan, ze elkaar bij de tweede blik de kleren van het lijf laten rukken en dan tot in detail oplepelen hoe ze die nacht wel acht keer gepassioneerd de liefde bedrijven. Of de schrijver kan als een Japanse minimalist de voorzichtig ontluikende gevoelens van haar hoofdpersoon op zo'n manier laten zien dat zowel de hoofdpersoon als de lezer aanvankelijk zelf niet eens doorhebben dat hier sprake is van verliefdheid. Ik weet wel wat ik liever lees.

Japanse kers langs de Friese meren

Miki Sakamoto,
De eeuw van de kersenbloesem (Japan 2011)
Oorspronkelijke titel: Die Kirschblütenreise, oder wie meine Großmutter Nao den Wandel der Zeit erlebte
Vertaald uit het Duits door Ewoud van Hecke
Roman, 352 pp



Zomaar een zaterdagochtend in Friesland, 10.03 uur. Een minuutje te laat vertrekt lijn 95 van station Leeuwarden naar eindbestemming Joure. Die minuut halen we wel weer in, want ik ben samen met iemand een eindje voor mij de enige passagier in de bus. Lekkere leesomstandigheden, dus ik haal mijn e-reader uit de tas en vertrek naar het Japan van de late negentiende eeuw. Daar werd in 1895 Nao, geboren, de grootmoeder van de schrijfster, wier leven zij heeft omgewerkt tot deze roman. Nao stamt uit een welgesteld samoeraigeslacht en wordt grootgebracht met de waarden van het oude Japan. Maar dat Japan staat op het punt om te verdwijnen, net als de daarbij behorende sociale orde, en net als het familiefortuin, dat de Tweede Wereldoorlog niet zal overleven.

Misdaad en straf in Tokyo

Onlangs las ik vlak achterelkaar twee Japanse romans die op het eerste oog allebei misdaadverhalen zijn. De ene is dat inderdaad onmiskenbaar, alleen dan wel een redelijk originele. Maar de andere bleek uiteindelijk een wat zeldzamer fenomeen te zijn: een literaire thriller die écht literair is. De eerste is een aanrader voor de krimi-liefhebbers die wel eens wat anders willen; de tweede zal vooral goed vallen bij literatuurhebbers en zal vanwege het einde veel thriller-adepten teleurstellen. Om te kijken of jullie wel oplettend lezen, bespreek ik het tweede boek eerst, en daarna het eerste boek. Je hoeft als blogger niet altijd helemaal logisch te zijn ;-)

Wat is echt? Wat is waar?

Philip K. Dick,
The Man in the High Castle (VS 1962)
Roman, 272 pp.
Nederlandse titel: De man in het hoge kasteel
Eerder vertaald (en ingekort) als Laarzen in de nacht



Het is 1962, vijftien jaar nadat de Geallieerden de oorlog hebben verloren. De Amerikaanse Westkust is een kolonie van Japan (en heet nu de Pacific States of America, ofwel PSA) en de Nazi's regeren met ijzeren vuist in de oostelijke helft van de voormalige VS. Daartussen liggen de Rocky Mountain States (RMS), nog steeds onafhankelijk, enkel en alleen omdat ze economisch niet interessant genoeg zijn. Hoofdpersonen zijn onder meer een uit New York gevluchte Jood, die nu onder een andere naam in San Francisco woont, een Japanse consul met een sterk moreel bewustzijn en een 'goeie' Nazi die een rampzalig Duits complot wil verijdelen. Toen ik aan het boek begon, dacht ik dat ik precies wist wat voor verhaal dit zou worden. Toen ik het uit had, bleek dat ik er volkomen naast had gezeten.

Lotsbestemming of vrije wil

Natasha Pulley, 
The Watchmaker of Filigree Street (GB 2015)
Roman, 336 pp.
Niet in het Nederlands vertaald.


Op het eerste gezicht is dit historische fictie: een vol sfeer neergezet Londen van 1883, hoofdstukken die zich afspelen in negentiende-eeuws Japan, één van de eerste women's colleges in Oxford, bomaanslagen door Ierse nationalisten, koortsachtig onderzoek door Scotland Yard. Maar er blijkt na een tijdje iets vreemds aan de hand te zijn: een hooggeplaatste Japanner die zich als horlogemaker in Londen heeft gevestigd doet zijn intrede en maakt daar onwaarschijnlijk geavanceerde uurwerken en mechanische dieren en kan schijnbaar de toekomst zien - of 'zich herinneren' zoals hij zelf zegt. Was deze Keita Mori inderdaad in staat om het ontploffen van de Ierse bom te voorspellen vanwege helderziende vermogens, of is het gewoon omdat hij zelf achter de bom zit? Scotland Yard is uiteraard overtuigd van het laatste, maar de hoofdpersoon en de lezer zijn daar minder zeker van. The Watchmaker of Filigree Street is een origineel en intrigerend debuut, dat niet echt een historische roman is, ook niet helemaal fantasy of een thriller, maar iets geheel eigens.

De passant

Takashi Hiraide,
De kat (Japan 2003)
Novelle, 158 pp.
Vertaald uit het Japans door Luk Van Haute



Zoals trouwe bezoekers van mijn blog weten, is mijn aanvallige huisgenoot M. Schootstra-Spinstra ('Mauro' voor intimi) niet echt een groot lezer. Maar een enkele keer is er een boek dat hem opvalt, en dan dwingt hij me om het aan te schaffen. Ja, zo zijn de verhoudingen hier. Dat aanschaffen doe ik niet echt met tegenzin, trouwens, want het is reuze gezellig om samen een boek te lezen en te bespreken (zoals hier en hier). Onlangs kwam Mauro op de bestsellerlijsten dit Japanse boekje tegen en hij bleef net zo lang doorzeuren tot ik het gekocht had. Mauro had er hoge verwachtingen van: De kat, dat ging vast over hemzelf! We zullen zien. Hier is Mauro's weloverwogen en doorwrochte recensie.