Het einde of een nieuw begin?

Neema Shah,
Kololo Hill (GB 2021)
Roman, 297 pp.
Niet in het Nederlands vertaald

Je zult maar in een land wonen met een krankzinnige dictator die heeft verordonneerd dat alle mensen van jouw bevolkingsgroep binnen drie maanden het land uit moeten, met achterlating van alles wat je hebt opgebouwd. En dat nét nu de familiewinkel eindelijk begint te lopen. Nou heeft de krankzinnige dictator al vaker dit soort oekazes uit doen gaan, zonder dat er iets gebeurde, dus wat doe je? Toch maar voorereidingen treffen om met de hele familie naar een ander werelddeel te verkassen en daar als paupers helemaal opnieuw te beginnen? Of hopen dat het wel weer overwaait? Maar het leger wordt steeds brutaler tegen de mensen van jouw bevolkingsgroep. En niet alleen brutaal, maar ook gewelddadig. Wil je dat jouw zoon inelkaar geslagen wordt, dat jouw dochter verkracht wordt?

Groots en meeslepend

Jennifer Nansubuga Makumbi,
Kintu (Oeganda 2014)
Roman, 446 pp.
Verschijnt in 2020 in het Nederlands


Soms heeft een flinke griep ook een voordeel. Ik was bezig in het laatste deel van dit boek, waarin alles samenkomt, en had nog maar 10 pagina's te gaan, toen ik werd gevloerd door een virus. Hoofd deed het niet meer, boek was ineens te moeilijk, dus opgehouden en anderhalve week later weer helemaal opnieuw begonnen met het laatste deel. En omdat ik dat nu voor de tweede keer las, zag ik veel meer en snapte ik veel meer. Dingen die ik eerst niet echt begreep, vielen nu op hun plaats. Symbolen gaven hun betekenis prijs, thema's doemden op. Ik weet zeker dat me er ondanks dat nog steeds het nodige is ontgaan, maar ik ben wel blij dat ik het laatste stuk twee keer heb gelezen, want dit boek is de extra moeite dubbel en dwars waard. Het werd flink opgehemeld in de Engelstalige pers, waarin het niet alleen "ambitious" en "epic" maar zelfs "magisterial" werd genoemd, en ze hebben gelijk: dit is een grootse roman.

Kijken en bekeken worden

Maggie Gee,
My Driver (GB 2009)
Roman, 344 pp.
Niet in het Nederlands vertaald



My Driver is een sprankelende komedie met hier een daar een zwarte randje. De Britse Trevor (loodgieter) en zijn ex-vrouw Vanessa (schrijver), allebei rond de 60 en alweer vele jaren uit elkaar, zijn heel toevallig tegelijkertijd in Oeganda, maar weten dat niet van elkaar. In de loop van het verhaal kruisen hun wegen elkaar meerdere keren zonder dat ze dat in de gaten hebben, maar als na een tijdje duidelijk wordt dat de schrijver haar personages aan het eind echt wel samen laat komen, wordt het elkaar steeds weer mislopen een leuk soort doorlopende grap.

Trevor logeert bij de Oegandese Mary Tendo, vroeger in Engeland de hulp van Vanessa, maar nu een succesvolle (en bazige) dame met een leidinggevende functie in het luxe Sheraton Hotel. Dat is, ook alweer heel toevallig, tevens het hotel waar de schrijversconferentie van Vanessa plaats vindt. Maar omdat Vanessa niet weet dat Mary inmiddels in het Sheraton werkt, lopen de twee elkaar steeds nét mis - net als Trevor en Vanessa, en ondanks verwoede pogingen van Vanessa om haar voormalige hulp te lokaliseren.

Oeganda: aapjes kijken

Het is doodzonde dat iedereen bij de naam Oeganda meteen denkt aan de krankzinnige dictator Idi Amin of aan vechtende rebellen. Idi Amin is al lang dood en de binnenlandse situatie is al jaren stabiel. Net zo jammer is het dat de meeste mensen heel Afrika over één kam scheren en denken dat het gehele continent geteisterd wordt door burgeroorlog en ebola. Oeganda is anno nu (augustus 2014) een veilig en ebolavrij land en er is (behalve voor homo's en lesbiënnes helaas) geen enkel beletsel om dit land te bezoeken, dat niet voor niks als bijnaam de Parel van Afrika heeft. Het heeft een overweldigende hoeveelheid natuurschoon, hele leuke mensen en is samen met Rwanda en Congo het enige land ter wereld waar berggorilla's leven. Er zijn nog maar ongeveer 800 van deze zeldzame dieren en ik heb een paar daarvan op enkele meters afstand in het wild gezien. Maar het land heeft nog veel meer te bieden.

Reisgegevens Periode:  juli/augustus 2014. Soort reis:  natuurrondreis. Organisatie:  Habari Travel (van harte aanbevolen; kijk voor meer info onderaan op deze pagina). Accommodatie: eenvoudige, maar smaakvol ingerichte en fraai gelegen lodges. Bezocht: Entebbe, Murchinson Falls NP, Kibale Forest NP, Queen Elizabeth NP, Lake Bunyoni, Bwindi NP, Kisoro, Lake Mburo NP. Weer: aangenaam warm (rond de 25º C), met een enkele keer een bui.

Terug uit de parel

Gisteren ben ik veilig, zonder opgegeten te zijn door wilde dieren en zonder enge dingen meegemaakt te hebben, teruggekeerd uit Oeganda. Het ergste dat me is overkomen dat ik tijdens het dansen met een zang- en dansgroep uit het plaatselijke weeshuis de dansvloer (=het grasveldje) werd opgesleurd, uitgleed en mijn enkel verzwikte.

Wegblokkade in de buurt van de Congolese grens

Het spannendste dat we hebben meegemaakt was een olifant op de weg in de buurt van de grens met Congo die zich iets minder laconiek gedroeg dan olifanten meestal doen. Olifanten uit Congo (die heel brutaal zonder visum de grens over trekken) zijn door de aanhoudende onrust in dat land gauw geïrriteerd. Normaal gesproken waarschuwen olifanten vóór een aanval eerst door flink met de oren te klapperen en te trompetteren. Hier ging dat wat abrupter. Wij reden op een mooie ochtend met onze twee 4x4s over een smal weggetje, toen we op een olifant stuitten die daar overdwars de weg blokkeerde. Je zou verwachten dat het beest als reactie op onze komst de bosjes in zou sjokken, maar deze keerde zich onverwacht frontaal naar ons toe en begon op ons af te rennen, kennelijk met de bedoeling om de strijd met onze auto's aan te gaan. Onze ervaren chauffeurs verblikten geen moment en gingen als een razende in de achteruit. Daarop staakte de olifant de achtervolging en ging hij weer overdwars op de weg staan. Wat toen volgde, is een beetje anticlimactisch: de chauffeurs klommen uit de auto, begonnen met steentjes te gooien, met als resultaat dat het dier aftaaide en in het struikgewas verdween. En dat was dus verreweg ons spannendste moment. Onveilig hebben we ons geen moment gevoeld.

Voor de rest was het alleen maar mooi en schitterend en prachtig. Oeganda wordt ook wel de Parel van Afrika genoemd en daar is niks overdrevens aan. Deze verwende reizigster vond het één van de mooiste bestemmingen waar ze tot nu toe is geweest. Binnenkort hoop ik hier een wat langere reisimpressie met meer foto's te posten, zodat iedereen zelf kan zien en lezen hóe mooi en schitterend en prachtig het precies was.

PS Aarzel om niet om je eigen commentaar toe te voegen. Ik stel het zeer op prijs als mensen de moeite nemen om reacties of aanvullingen te plaatsen! Heb je dit boek besproken op je eigen blog? Plaats dan s.v.p. een link bij de reacties.