De filmvertelster (Chili 2009)
Novelle, 95 pp.
Vertaald door M. Vanderzee
Meestal ben ik me er niet zo van bewust, maar het gebruik van de eerste persoon enkelvoud in een boek brengt eigenlijk automatisch de nodige beperkingen voor de schrijver met zich mee, want toon en mate van complexiteit moeten immers aansluiten bij het personage dat het verhaal vertelt, anders verliest het snel geloofwaardigheid. Je kunt niet zo gauw een havenarbeider in lange volzinnen filosofische bespiegelingen ten beste laten geven, net zo min als je een hoogleraar van de oude stempel in straattaal kunt laten praten.
Dit viel mij ineens op toen ik De filmvertelster las, vlak na het eveneens Latijnsamerikaanse De spionnen. Dit laatste boek werd verteld door een literaire uitgever met een studie letterkunde op zijn conto, zodat de schrijver zich lekker kon uitleven in een spits-geestig stijl met verwijzingen naar kunst en literatuur, iets wat voor mij één van de geneugten van het boek vormde. Het taalgebruik en de ideeën in De filmvertelster daarentegen zijn eenvoudig en ongecompliceerd, zoals past bij een vrouw die in een arm en afgelegen mijnwerkerskamp in Chili woont en weinig opleiding of intellectuele bagage heeft. En eerlijk gezegd stak deze novelle daarom voor mij een tikje schamel af bij De spionnen.
