God is niet dood

Meg Rosoff,
There Is No Dog (VS 2011)
Roman, 256 pp.
Nederlandse titel: In het begin was er .... Bob


De titel van deze roman, 'There is no dog', is een speelse variatie op de uitspraak 'there is nog God.' En inderdaad is er in dit verhaal nergens een hond te bekennen (in tegenstelling tot het verrukkelijk Jonathan Unleashed, ook van Rosoff), maar is God wel degelijk aanwezig. En hoe. Let maar op. Zó werd namelijk het leven op Aarde geschapen, een onderneming waar meer aan vooraf ging dan wij in de gaten hebben:

In the beginning God created the heaven and the earth.
Only it wasn’t as simple as that. The preferred candidate for God withdrew at the last minute saying he wanted to spend more time with his family, though privately everyone suspected he was having second thoughts. You couldn’t really blame him. Earth was badly positioned – miles off the beaten track in a lonely and somewhat rundown part of the universe. At a time of high employment, not many top-level candidates were willing to take on a tiny unproven planet, not to mention the whole creation rigmarole, which, when done properly, could be a real headache.

Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk wordt de vacature inzet van een pokerspel en zo komt het dat de Aarde wordt opgescheept met Bob, want "[t]he player who won, promptly turned it over to her feckless teenage son. Bob. Bob’s credentials (non-existent) did not impress. But the general sense of exhaustion and indifference was such that no one could really be bothered to argue. And, anyway, he might turn out to have great potential. Stranger things had happened."

Wesley en Stacey: een liefdesgeschiedenis

Stacey O'Brien,
Wesley the Owl:
The Remarkable Love Story of an Owl and his Girl (VS 2008)
Memoires, 240 pp.
Niet in het Nederlands verkrijgbaar


Wil je in de donkere dagen rond de kerst een hartverwarmend, waargebeurd verhaal lezen? Om lekker in de knusse kerstsfeer te komen én om allerlei verrassende dingen over kerkuilen aan de weet te komen? Dan zit je met Wesley the Owl wel goed. Vele jaren geleden, toen O'Brien als jonge biologe op een onderzoeksinstituut van Caltech (de TU van Californië) werkte, kreeg ze van haar baas een baby van vier dagen oud mee naar huis. De baby was een kerkuiltje zonder ouders dat kennelijk uit het nest was gevallen, en daarbij een zenuwbeschadiging aan de linkervleugel had opgelopen waardoor het nooit in het wild zou kunnen jagen. Groot brengen en dan terug uitzetten in het wild was dus geen optie en de opvangfaciliteiten in de buurt zaten vol. O'Brien nam de uil mee naar huis, noemde hem Wesley en zou tot zijn dood, negentien jaar later, voor hem zorgen.

Hondenlevens

André Alexis,
Fifteen Dogs (Canada 2015)
Roman 175 pp.
Nederlandse titel: Vijftien honden


De Griekse goden hebben het maar druk de laatste tijd. Anderhalve maand geleden kwamen we ze nog tegen in een roman van Jo Walton, waar Athene en Apollo een gedachte-experiment van Plato in de praktijk brachten. In dit boek duiken ze op in een kroeg Toronto en natuurlijk moeten ze weer zo nodig experimenteren. Nu zijn vijftien honden in een veterinaire praktijk de klos. Apollo wedt met Hermes dat dieren nog ongelukkiger dan mensen zouden zijn als ze over menselijke intelligentie beschikten. Hermes is daar nog niet zo zeker van: als aan het eind van zijn of haar leven zelfs maar één van de schepsels gelukkig is, wint hij de weddenschap. En zo worden de vijftien honden die zich op dat moment in de kliniek aan Shaw Street bevinden ineens wakker met een heel nieuw bewustzijn. Eén van de honden heeft al gauw uitgevogeld hoe de kooien open moeten, en de grendel op de achterdeur is vervolgens een fluitje van een cent. Samen ontsnappen ze naar het park, waar ze een nieuw leven beginnen.

Omdat het onlangs 4 oktober was

Mijn huisgenoot P. Poekstra,
in een lieftallige pose.

Het was woensdag de naamdag van de Heilige Franciscus van Assissi, een datum die in de volksmond beter bekend staat als Dierendag. Ik wou daar eerst niet bij stil staan - dat doe ik anders ook nooit. Maar mijn nieuwe huisgenoot P.  Poekstra, die bijna een jaar geleden mijn woning overnam nadat zijn voorganger de heer M. Schootstra-Spinstra helaas naar de kattenhemel was vertrokken, drong erg aan. En omdat P. Poekstra hier de baas is, krijgen de lezende dierenliefhebbers vandaag een mooi lijstje met beestachtige boeken. Het is een eclectisch allegaartje van fictie en non-fictie geworden, dus de dierenminnende lezer (en dat is iedereen toch?) vindt er vast iets van zijn of haar gading bij.

Algemeen

• Marc Hauser, Wild Minds (VS 2000)
  Toegankelijk wetenschappelijk boek over de cognitieve vermogens van dieren.
• Rudy Kousbroek, Medereizigers (Nl 2009).
  Essays over de verhouding mens-dier.
• David Liss, The Ethical Assassin (VS 2006).
  Sterke thriller waarin dierenrechten een belangrijke rol spelen.

Apen

• Karen Joy Fowler, We Are All Completely Beside Ourselves (VS 2013).
  Roman over de nauwe band tussen een chimpansee en een paar kinderen.
• Sue Savage-Rumbaugh en Roger Lewin, Kanzi (VS 1994).
  Over het taalonder zoek dat Savage-Rumbaugh uitvoerde bij (en samen met) de chimpansee Kanzi.

De passant

Takashi Hiraide,
De kat (Japan 2003)
Novelle, 158 pp.
Vertaald uit het Japans door Luk Van Haute



Zoals trouwe bezoekers van mijn blog weten, is mijn aanvallige huisgenoot M. Schootstra-Spinstra ('Mauro' voor intimi) niet echt een groot lezer. Maar een enkele keer is er een boek dat hem opvalt, en dan dwingt hij me om het aan te schaffen. Ja, zo zijn de verhoudingen hier. Dat aanschaffen doe ik niet echt met tegenzin, trouwens, want het is reuze gezellig om samen een boek te lezen en te bespreken (zoals hier en hier). Onlangs kwam Mauro op de bestsellerlijsten dit Japanse boekje tegen en hij bleef net zo lang doorzeuren tot ik het gekocht had. Mauro had er hoge verwachtingen van: De kat, dat ging vast over hemzelf! We zullen zien. Hier is Mauro's weloverwogen en doorwrochte recensie.

Een havik tegen de dood

Helen Macdonald,
H is for Hawk (GB 2014)
Memoires, 288 pp.
Nederlandse titel: De h is van havik (september 2015)


Een grote roofvogel; de onverwachte dood van een geliefde vader; de schrijver T.H. White. Het lijkt nogal veel om in één boek te stoppen, maar Helen Macdonald heeft het klaar gespeeld om van deze uiteenlopende elementen een indrukwekkend en aangrijpend geheel te maken, waarin alle onderdelen met elkaar geïntegreerd zijn. Dat is bijzonder knap en het is geen wonder dat dit boek in Engeland een belangrijke prijs won. Ik kocht het vooral omdat ik een vogelliefhebber ben, maar eigenlijk gaat dit boek niet in de eerste plaats over een vogel, maar over de schrijver zelf en wat er met haar gebeurt als haar vader plotseling overlijdt en ze in een soort depressieve bijna-waanzin terecht komt. De havik moet haar daar uithalen.

Boeddhisme voor katten

David Michie,
The Dalai Lama's Cat (2012)
Inleiding in het het Tibetaans Boeddhisme in verhaalvorm, 241 pp.
Niet in het Nederlands verkrijgbaar


Trouwe lezers hebben hier al eens eerder een gastbespreking onder ogen gehad van mijn goede vriend de heer M. Schootstra-Spinstra (profiel). Gezien de onverwacht grote populariteit van die bespreking heb ik de heer Schootstra-Spinstra gevraagd of hij niet weer eens een boek wilde recenseren, en warempel! Het heeft hem behaagd om The Dalai Lama's Cat te lezen, speciaal voor dit blog, en hieronder staat een exclusief interview met hem over zijn ervaringen met dit charmante werkje (NOOT: meneer had deze keer geen zin om zelf achter het toetsenbord te kruipen, omdat hij vindt dat zijn poezelige handjes niet geschikt zijn voor typewerk - de aansteller).

Exclusief interview met M. Schootstra-Spinstra, levensgenieter
Het is een zeldzame zonnige ochtend in mei en de heer Schootstra-Spinstra heeft zich bovenop het aanrecht genesteld, omdat hij daar optimaal van de zoninval kan genieten. De gevraagde versnapering heb ik geweigerd, maar ik heb beloofd dat hij na afloop van het interview iets lekkers krijgt. Daar lijkt hij tevreden mee te zijn en ik zet de band aan.

Vogels en heuvels

Neil Ansell,
Deep Country: Five Years in the Welsh Hills (GB 2011)
Mémoires, 236 pp.
Niet beschikbaar in het Nederlands


Toen ik nog in de volle, drukke, jachtige Randstad woonde, dagdroomde ik hier van: een huisje in de natuur, aan een pad dat verder nergens heen gaat, omringd door vogels en wilde dieren. Wat niet in mijn dagdromen voorkwam, was dat ik zelf het hout voor mijn vuur moest hakken en het water uit een put verderop moest halen. Daar was het tenslotte een dagdroom voor. Freelance journalist Neil Ansell was een stuk flinker dan ik en voegde de daad bij het woord, inclusief houtjes hakken en met water zeulen. Hij kreeg de kans om voor 100 pond per jaar een oud huisje in Midden-Wales te huren en die lage huur was  niet voor niks. Er was geen gas, geen stromend water en geen elektra; de brievenbus was 20 minuten lopen en het dichtstbijzijnde dorp met winkels was ruim een uur wandelen door de rimboe. Er was een pad waar 's zomers auto's over konden, maar daar maakten alleen bezoekers gebruik van. Mobiele telefoons bestonden nog niet, of amper.

De junkie en de straatkat

James Bowen,
A Streetcat Named Bob (GB 2012)
Memoires, 280 pp.
Nederlandse titel: Bob de straatkat


Hieronder volgt een gastbespreking van de hand van mijn goede vriend M. Schootstra-Spinstra (profiel). De heer Schootstra-Spinstra is normaal niet zo'n lezer. Hij mag weliswaar graag op de krant liggen en snuffelt regelmatig met plezier aan een boek, maar hij heeft er nog nooit één uitgelezen. Tot nu toe. Hij was zo laaiend enthousiast over A Streetcat Named Bob, dat hij mij vroeg of hij er hier over mocht bloggen. Dat mocht.

Gastblogger M. Schootstra-Spinstra:
"Anna en ik waren de boekennieuwtjes op The Guardian aan het doornemen, toen we tot onze verbijstering lazen dat Fifty Shades of Bagger was voorgedragen voor de National Book Award. Wabblief? Voor die prestigieuze Amerikaanse literaire prijs? En de uitreiking was zeker op 1 april? Dit kon niet waar zijn. En dat was het ook niet, maar ook weer wel. Het bleek namelijk dat de Britten ook een National Book Award hebben, alleen heeft die niks met literatuur te maken, maar is die voor de populairste bestseller. Ik weet nog dat Anna en ik elkaar hoofdschuddend aan keken en ons afvroegen waarom je extra aandacht zou vragen voor en geld zou schenken aan een boek dat toch al iedereen kent en dat sowieso al scheppen geld binnen haalt, maar goed, wie zijn wie nu helemaal? Nieuwsgierig wat voor pulp er nog meer genomineerd was, gingen we eens een kijkje nemen op de webpagina van deze club. Anna wou eerst niet, zonde van de tijd, maar ik wil nu eenmaal alles weten. Fifty Shades of Bagger stond inderdaad op de shortlist in de rubriek populaire fictie en nu we toch bezig waren, wou ik ook wel even kijken wat er bij de populaire non-fictie stond. En toen gebeurde het. We klikten de pagina aan en daar was .... BOB! De mooiste rooie cyper die ik ooit heb gezien. Anna is het daar niet mee eens; die blijft volhouden dat haar wijlen Rossini (ca. 1990-2003) mooier was, maar dat komt omdat ze bevooroordeeld is

Voor katten, door katten

Michael Ray Tayor,
The Cat Manual: Advice for Cats, by Cats (VS 2012)
Humor, 50 pp.
Niet in het Nederlands vertaald


Veel kattenliefhebbers zijn redelijk in staat om gesproken Kats te verstaan. Neem nou de luidverontwaardigde noodkreet die een kat ruim voor etenstijd tegen een nietsvermoedende bezoeker slaakt. Die betekent overduidelijk: "Ik krijg hier NOOIT wat te eten! Trek METEEN een blik open!" Maar geschreven Kats is toch wat anders. Mijn eigen kat typt zo nu en dan ook wel wat op de computer, maar ik heb ondanks verwoede ontcijferingspogingen nog steeds geen idee wat "dkfghehdgvsdtioiu7wrfhiodft6789430gjjug" betekent. Gelukkig beheerst Michael Jay Taylor, een college professor in de communicatie uit Arkansas, het geschreven Kats, zodat hij meteen doorhad dat Cleo, de kat van zijn moeder, iets interessants aan het schrijven was, toen hij haar op een dag achter het toetsenbord betrapte. Zorgvuldig verstopt op de harde schijf ontdekte hij uiteindelijk een Wordbestand van de hand van Cleo, boordevol adviezen aan katten op de grens van puberteit en volwassenheid. Taylor wist dit bestand met gevaar voor eigen leven stiekem op een USB-stick te zetten en het huis uit te smokkelen. De vertaling was een zware en langdurige klus, maar het resultaat mag er zijn en is hier voor slechts een paar euro verkrijgbaar als eBoek.

Kraaienliefde

Esther Woolfson,
Corvus: A Life with Birds (GB 2008)
Memoires, vogels, 313 pp.
Niet in het Nederlands vertaald


Een vriendin die lang geleden diergeneeskunde heeft gestudeerd, maar haar vak nooit heeft uitgeoefend, is een soort magneet voor zielige katten. Het lijkt wel, vertelde ze me eens, of overal 10 centimenter hoge wegwijzertjes richting haar huis staan, want elke zieke kat in de omgeving weet haar te vinden, waarna ze elk verschoppelingetje liefdevol verpleegt. Schrijver Esther Woolfson, uit het Schotse Aberdeen, is ook zo iemand, maar dan voor vogels. Zij en haar gezin begonnen ooit met een stel duiven in een hok, namen een papegaai als huisdier, vervolgens een kaketoe, en vingen een verweesde spreeuw op. Toen vriendinnetjes van haar dochter op een dag met een aan haar lot overgelaten, uit het nest gevallen babyroekje voor de deur stonden, was Esther dus niet al te verbaasd. Kon er ook nog wel bij. Wat ze toen nog niet wist, was dat dit het begin was van een levenslange liefde voor de kraai-achtigen: de roeken, de kauwen, de kraaien, de eksters, de raven, de gaaien. Wel werd ze al  meteen getroffen door de ogen van het onooglijke hoopje vogel: "blue and bright and wonderfully, eagerly enquiring as she stared from the depth of the box in which she had been carried" (p. 4).

Olifantenliefde

Christopher Nicholson,
The Elephant Keeper (GB 2009)
Roman, 277 pp.
Nederlandse titel: De olifantenjongen


Wie heeft er nu geen zwak voor olifanten, met hun wonderbaarlijke slurf, hun oren als zeilen, die aandoenlijk lelijke huid, hun logge en toch waardige gang, de zachtmoedigheid in dat enorme lichaam, hun intelligentie en hun sociale karakter? Ik heb ze in Afrika meerdere malen in het wild mogen aanschouwen en voelde me elke keer bevoorrecht als we er onverwacht één of meer signaleerden. Maar geheel ongevaarlijk zijn ze niet, ondanks hun zachtmoedigheid: vrouwtjes met jonkies kunnen agressief worden en een solitair mannetje op zoek naar een vrouwtje (te herkennen aan het vocht dat uit zijn ogen druipt) kan levensgevaarlijk zijn en die ene keer dat we er zo eentje tegenkwamen zijn we dan ook op respectabele afstand gebleven. Gelukkig waren we gewapend met verrekijkers en telelenzen.

Stel je nu voor dat het 1766 is in Engeland. Afgezien van enkele Indiagangers heeft bijna niemand in dat land ooit een olifant in het echt gezien of zelfs maar op een betrouwbaar plaatje. Olifanten zijn voor de meeste mensen eerder exotische fabeldieren dan levende wezens. Tom Page, de dertienjarige zoon van de paardenknecht, ziet ze voor het eerst in de haven van Bristol als er twee jonge exemplaren meer dood dan levend uit hun kratten worden geladen, waar ze de hele zeereis van India naar Engeland in opgesloten hebben gezeten. Toms baas Mr. Harrington, een rijkgeworden koopman, koopt de dieren uit een mengeling van nieuwsgierigheid, winstbejag en medelijden en stelt Tom aan als hun oppasser. En dat is het begin van een ongebruikelijke liefdesaffaire van een jongeman voor een olifant die hij stiekem Jenny noemt en met wie hij lange gesprekken voert.

Naar huis, de ganzen achterna

William Fiennes,
The Snow Geese (GB 2002)
Reisverhaal, 224 pp.
Nederlandse titel: De sneeuwganzen


Toen hij 25 was moest William Fiennes een serie akelige operaties ondergaan en lange tijd in het ziekenhuis doorbrengen. Het is allemaal goed gekomen, maar waar hij tijdens die angstige ziekenhuisdagen vooral door bevangen werd, was een heftig verlangen naar het vertrouwde huis waar hij was opgegroeid, homesickness. (Noot: Fiennes doet er heel bescheiden over, maar het "huis" waar hij opgroeide is - zo blijkt na enig zoeken op internet - een schitterend middeleeuws kasteel).

Recuperen deed hij dus in het ouderlijk huis, totdat hij daar na een tijd revalideren heel begrijpelijk bevangen werd door het tegenovergestelde gevoel: onrust en het verlangen om de wijde wereld in te trekken. Tijdens zijn revalidatie was hij door zijn vader aangestoken door diens fascinatie voor vogels. Nu William niets omhanden had, zag hij voor het eerst de schoonheid van de vogelwereld en hij herinnerde zich toen ook hoe hem op school Paul Gallico's The Snow Goose was voorgelezen en hoeveel indruk dat boek op hem had gemaakt. En zo kwam het dat de schrijver, toen hij weer voldoende hersteld was, in het vroege voorjaar naar Amerika overstak om daar de trek van de sneeuwganzen te volgen.

Een poezelig boekje

Rudy Kousbroek,
De aaibaarheidsfactor (Nl 1969)
Essays, 116 pp.


Stammend uit de jaren zestig, jarenlang alleen tweedehands verkrijgbaar, maar vorig jaar weer opnieuw uitgebracht: een bundeling van stukjes over dieren uit de NRC van de pas overleden Rudy Kousbroek. Ik had al sinds eind 2003 een tweedehands exemplaar liggen. Cadeau gekregen van een oud-collega bij mijn afscheid van de Universiteit Utrecht; onmiddellijk daarna verhuisd naar Groningen; boek op een onduidelijke plaats in de kast terechtgekomen; beetje vergeten, totdat het bij het overlijden van de auteur pas weer opdook in mijn herinnering en ik het nog heel vlot terugvond ook. Het is letterlijk een aaibaar boekje, met een poezeligzachte fluwelen kaft die helaas niet gaat spinnen als je hem aait.

De meeste van deze stukjes (maar niet allemaal - honden, kraaien en kikkervisjes komen bijvoorbeeld ook aan bod) gaan over dat meest fantastische schepsel dat de natuur heeft voortgebracht: de Huiskat. Kousbroek was (net als W.F. Hermans, dus ik bevind mij in uitgelezen gezelschap) een groot liefhebber en observator van katten. Veel van de stukjes zijn luchtig-beschouwend van aard, net zoals de essays in Medereizigers (een term die Kousbroek ook in de jaren zestig al gebruikte, zo blijkt uit deze bundel), maar er zijn twee die er uitspringen omdat ze zó dolkomisch melig zijn, dat ik tijdens het lezen ervan in de trein de hele tijd hebben zitten te hinniken. Dat zijn de consumententest van huiskatten (kant-en-klare fabrieksmodellen) en de handleiding om thuis zelf een poes in elkaar te zetten, compleet met benodigdhedenlijst (o.a. 2 invouwbare voorpoten, 2 achterpoten met fietsmechanisme, 1 strookje schuurpapier, 6 elastiekjes, 1 spinmachine merk Kawasaki) en aansluitschema.

Wat hersens ter grootte van een walnoot kunnen

Irene M. Pepperberg, Alex & Me: How a Scientist and a Parrot Uncovered a Hidden Wordl of Animal Intelligence - and Formed a Deep Bond in the Process (VS 2008)
Memoires, cognitieve psychologie, 226 pp.
Niet in het Nederlands verschenen


Toen Alex onverwacht en veel te vroeg overleed werd daar onmiddellijk aandacht aan besteed door CNN, The New York Times, Time Magazine en nog veel meer nationale media in de Amerikaanse pers. Want Alex was een ster. Alex was ook een papegaai - eentje die beroemd was geworden omdat hij tot ieders verbazing veel meer kon dan slechts napraten, maar feilloos kleuren, vormen, en materialen kon benoemen en zelfs tot zes kon tellen.

Apen staan dichter bij ons dan we denken

Sue Savage-Rumbaugh & Roger Lewin, 

Kanzi: The Ape at the Brink of the Human Mind (VS 1994)

Psycholinguistiek, 282 pp.
Niet in het Nederlands beschikbaar


Apen kunnen niet praten. Ze hebben er niet de juiste keel en mond voor. Maar wil dat ook zeggen dat ze helemaal niks van taal snappen? Chimpansees en mensen zijn zo nauw verwant dat ze voor 98% hetzelfde DNA hebben; ze stammen van dezelfde recente gemeenschappelijke voorouder af en het is helemaal niet zo gek om ervan uit te gaan dat ons taalvermogen niet plotseling uit de lucht is komen te vallen, maar dat het in rudimentaire vorm al aanwezig was toen we nog als aapachtigen door het Afrikaanse oerwoud slingerden en dat daarom ook onze naaste verwanten de chimpansees over zoiets beschikten. Dit is de hypothese die psycholoog Sue Savage-Rumbaugh heeft onderzocht en waarover ze samen met wetenschapsjournalist Roger Lewin dit fascinerende boek heeft geschreven.

Wat wolven ons kunnen leren

Mark Rowlands, The Philosopher and the Wolf: Lessons from the Wild on Love, Death and Happiness (GB 2008)
Filosofie, memoires, 244 pp.
Nederlandse titel: De filosoof en de wolf



In Amerika is alles te koop, zelfs een wolvenwelpje als huisdier. Britse filosoof Mark Rowlands, op dat moment woonachtig in de VS, zag een advertentie en was meteen om, want bij hem thuis in Wales hadden ze altijd grote ruige honden gehad. En zo kwam hij op een dag thuis met een jong wolfje, dat in een mum van tijd het interieur gesloopt had. Het welpje (Brenin genaamd) kon nog geen 10 minuten alleen gelaten worden en dus moest Brenin mee naar Rowlands werk op de universiteit waar hij college gaf.

He would lie in the corner of the room and doze - much like my students really - while I droned on about some or other philosopher or philosophy. Occasionally, when the lectures became particularly tedious, he would sit up and howl - a habit that endeared him to the students, who had probably been wishing they could do the same thing. (p. 1)

Rowlands past zijn leven aan aan de wolf waarop hij verliefd is geworden (hij is op dat moment gelukkig vrijgezel) en trekt zich jarenlang steeds meer terug van menselijk gezelschap. Hij drinkt veel teveel, neemt er een hond bij, en als Brenin tijdens een illegale escapade op het Ierse platteland een nest half-wolfjes verwekt bij een buurhond, voelt hij zich verplicht om een jong uit dat nest te nemen. Zo bestaat de Rowlands-huishouding op een gegeven moment uit een alcoholistische filosoof, anderhalve wolf en anderhalve hond, die met zijn vieren uit hardlopen gaan.

Alleen voor dierenliefhebbers

Rudy Kousbroek,
Medereizigers: over de liefde tussen mensen en dieren (Nederland 2009)
Essays, 191 pp.


Een innige liefde voor dieren is niet uit te leggen; je bent er mee behept of niet en iedereen die het niet heeft, zal de dierenliefhebbers meewarig voor sentimentele softies verslijten. Ik zal meteen maar onthullen waar ik zelf sta: als onvervalste mede-dierenliefhebber vond ik deze verzameling recente essays geestig en hartverwarmend en beslist niet hinderlijk sentimenteel (sentimenteel is het als mensen honden gekke truitjes aantrekken en domme hoedjes op zetten). Aantrekkelijk is dat de toon vaak informeel is zonder popie te worden en de onderwerpen en de invalshoeken gevarieerd en divers zijn. Er is bijvoorbeeld een heel onderdeel gewijd aan de kat, maar er zijn ook essays die gaan over de dieren uit Kousbroeks Indische jeugd, over de nederige kip, over de verachte ezel, de zelden echt opgemerkte koe, en zelfs over de hond als deken.