Mat Johnson,
Pym (VS 2012)
Roman, 384 pp.
Niet in het Nederlands vertaald
Pym is een tamelijk uniek boek. Het is een idioot verhaal dat dolle pret is om te lezen, dat tegelijkertijd vol zit met literaire verwijzingen en dat op een nog dieper niveau een verhandeling is over onder meer racisme in de VS. Het is een uitbundige satire op de enige roman die Edgar Alan Poe ooit produceerde,
The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket. Een doorslaand succes is die roman nooit geworden, want het is een uiterst curieus, deels bij elkaar gejat avonturenverhaal, dat abrupt eindigt en waarvan niemand de betekenis ooit heeft kunnen doorgronden. Bovendien staat het volgens de kenners bol van het racisme, maar dat was in 1838 niet echt heel bijzonder. De hele Amerikaanse maatschappij, met zijn grotendeels op slavernij gebaseerde economie, was destijds immers doordesemd met racisme.
Hoofdpersoon van Mat Johnsons
Pym is Chris Jaynes, een universitair docent die geen vaste aanstelling krijgt, omdat hij als het zwarte equivalent van een excuustruus weigert in de
diversity committee zitting te nemen en meer wil dan Afro-Amerikaanse literatuur doceren. Chris overweegt na zijn ontslag serieus om helemaal door het lint te gaan, maar wordt net op tijd afgeleid door de vondst van een oud manuscript van de hand van één van de zeemaatjes van Arthur Gordon Pym. Krijg nou wat! Poe's gelijknamige romanheld heeft dus echt bestaan! Zou Tsalal, Poe's geheimzinnige eiland in de buurt van Antarctica, bewoond door uitsluitend zwarten, dan misschien ook echt zijn? Chris rust een Afro-Amerikaanse expeditie richting Zuidpool uit en vertrekt opgetogen naar Antarctica. En wat hem daar allemaal te wachten staat....
