Op afstand

Gerbrand Bakker,
De omweg (Nl 2010)
Roman, 235 pp.

Er zijn van die boeken die in theorie helemaal je-van-het lijken en dan in de praktijk nogal tegenvallen. Dat gebeurde met De omweg. Het was precies een boek voor mij, meende ik: het speelt zich af rond een afgelegen huisje in het mooie Noord-Wales, het is ingetogen en 'klein' en er staat een magnifieke gans op de voorkant. Het gaat over een vrouw (ze blijft tot vlak voor het einde naamloos) die echtgenoot en baan en proefschrift heeft achtergelaten in Amsterdam en is neergestreken ergens in de buurt van Caernarfan. Haar naaste buren zijn tien ganzen en de schaapskudde van een boer een eindje verderop, die zo nu en dan zijn opwachting maakt, maar niet welkom is.

Er is iets met de vrouw aan de hand en er is in Amsterdam iets onoirbaars met een student gebeurd, maar waarom ze zich zo drastisch heeft teruggetrokken, wordt pas langzaam aan duidelijk. Ze heeft de boeken die ze nodig heeft voor het proefschrift over Emily Dickinson meegenomen, maar werkt niet meer aan haar dissertatie. Liever bekommert ze zich om de ganzen, waarvan er steeds meer verdwijnen (een vos?), en het aanleggen van een tuin om het verval een halt toe te roepen. Een eindje verderop is een prehistorische steencirkel waar dassen wonen en waar ze een bijzondere ontmoeting heeft. Ze denkt veel aan haar oom die ooit zelfmoord probeerde te plegen door een ondiepe hotelvijver in te lopen en de dood is duidelijk een thema dat haar bezig houdt. Ze wekt door haar manier van omgaan met anderen weinig sympathie op, maar is ook niet uitgesproken antipathiek. Ze rookt onophoudelijk.

Vogels en heuvels

Neil Ansell,
Deep Country: Five Years in the Welsh Hills (GB 2011)
Mémoires, 236 pp.
Niet beschikbaar in het Nederlands


Toen ik nog in de volle, drukke, jachtige Randstad woonde, dagdroomde ik hier van: een huisje in de natuur, aan een pad dat verder nergens heen gaat, omringd door vogels en wilde dieren. Wat niet in mijn dagdromen voorkwam, was dat ik zelf het hout voor mijn vuur moest hakken en het water uit een put verderop moest halen. Daar was het tenslotte een dagdroom voor. Freelance journalist Neil Ansell was een stuk flinker dan ik en voegde de daad bij het woord, inclusief houtjes hakken en met water zeulen. Hij kreeg de kans om voor 100 pond per jaar een oud huisje in Midden-Wales te huren en die lage huur was  niet voor niks. Er was geen gas, geen stromend water en geen elektra; de brievenbus was 20 minuten lopen en het dichtstbijzijnde dorp met winkels was ruim een uur wandelen door de rimboe. Er was een pad waar 's zomers auto's over konden, maar daar maakten alleen bezoekers gebruik van. Mobiele telefoons bestonden nog niet, of amper.

Koning Arthur en het Duister

Susan Cooper, The Dark Is Rising-serie bestaande uit:

1. Over Sea, Under Stone (GB 1964) 368 pp., in het Nederlands Boven Zee, onder steen). 
2. The Dark is Rising (GB 1973) 276 pp., in het Nederlands De duistere vloed). Gelezen en besproken in december 2010.
3. Greenwitch (GB 1974) 224 pp., in het Nederlands Groenheks).
4. The Grey King (GB 1975) 208 pp., in het Nederlands De grijze vorst).
5. Silver on the Tree (GB 1977) 274 pp., in het Nederlands Zilverboom).

Ben ik op vakantie in het verre exotische Nepal, lees ik vrijwel niks anders dan een serie jeugdboeken die zich in Cornwall en Wales afspeelt rondom de Arthurlegende. Ik was in de kerstvakantie met The Dark Is Rising begonnen, niet wetende dat dat deel 2 van een serie was, en raakte zo opgetogen over het helemaal-in-een-andere-wereld-opgaan-gevoel dat ik nog uit mijn jeugd kende, dat ik me onmiddellijk voornam om de hele serie te lezen. Deel 1 leek me wel wat voor mijn volgende vakantie en dus zette ik het op mijn Kindle. Toen was het wel zo gemakkelijk om de overige delen ook maar vast te kopen en zo gingen ze in elektronische vorm automatisch mee naar Nepal. Ze wogen toch niks extra.

Hoewel het waar is dat deeltje 2, The Dark Is Rising (dat zijn naam aan de hele serie heeft gegeven), inderdaad het beste boek uit de serie is, was ik nadat ik deel 1 uit had toch wel zo het verhaal ingezogen dat ik graag meteen door wilde naar deel 3, dat vrijwel rechtstreeks op deel 1 aansluit. En vervolgens kon ik niet meer ophouden, met als gevolg dat ik de hele rest van de serie in één keer achterelkaar verslond. In de Himalaya nota bene. En ik ben niet eens van de fantasy.

De muziek van de Aarde

Mari Strachan,
The Earth Hums in B Flat (GB 2009)
Roman, 327 pp.
Nederlandse titel: De Aarde neuriet in b-mineur


Gwenni kan vliegen. Tenminste in haar slaap. Vroeger kon ze het ook overdag, maar dat lukt nu niet meer, hoe hard ze het ook probeert. Gwenni is een aanvallige en aandoenlijke twaalfjarige die in de jaren vijftig opgroeit in een klein plaatsje in Wales met een moeilijke moeder, een rotzus, een schat van een vader en een kat die John Morris heet. Voor Gwenni is de hele wereld begeesterd - tot en met de poster van Buddy Holly op haar slaapkamer toe, met als gevolg dat ze zich altijd onder de dekens moet uitkleden, want anders ziet Buddy haar bloot. De siermokken in de huiskamer volgen geïnteresserd alles wat er zich daar afspeelt, in de afbladderende verf in de bijkeuken zitten enge gezichten, het vossenbontje van mevrouw Llewllyn Pugh knipoogt tegen Gwenni in de kerk en de aarde neuriet.