woensdag 24 december 2008

Eén bos en twee mysteries

Tana French,
In the Woods (Ierland 2007)
Roman, 596 pp.
24 december 2008


Hele volksstammen worden razend van dit boek als ze het uit hebben. Ze willen het door de kamer smijten of alle bladzijden eruit scheuren. En als je zoals de meeste lezers van het thrillergenre uit bent op een verhaal waar aan het eind alles netjes opgelost wordt, kan ik me voorstellen dat je je door dit boek belazerd voelt. Er spelen twee mysteries in deze politieroman: het ene is dat van Adam Ryan, die als twaalfjarige met een vriendje en een vriendinnetje in het bos verdween en er als enige, onder het bloed maar zonder herinnering aan wat er gebeurd is, weer uitkwam.

Het andere mysterie speelt zich twintig jaar later af. Adam heet nu Rob en is rechercheur.Vlakbij het bos waar de andere kinderen destijds verdwenen, wordt een pas vermoord twaalfjarig meisje gevonden. Rob wordt met collega Cassie Maddox, de enige die van zijn verleden weet, op de zaak gezet.

De titel, en ook de omslagtekst, suggereren dat het mysterie uit Robs jeugd het centrale mysterie is. Maar vergeet dat maar, zou ik zeggen. En als je dat doet, krijg je een uitstekend geschreven police procedurial, die uitstekend weg leest. De weggestopte herinneringen rondom het trauma van twintig jaar geleden zijn dan de context waarin Rob steeds verder de draad van zijn eigen leven en van de op te lossen moord in het heden kwijtraakt. Door alle spanningen komt zijn werkrelatie met collega Cassie steeds verder onder druk te staan en doet hij stomme dingen. Ofwel, onze rechercheur is ook maar een mens.

Gelukkig zorgt Rob toch nog voor een doorbraak, waardoor de moord op het twaalfjarige meisje uiteindelijk opgelost wordt, echter wel met de nodige losse eindjes. Hou je niet van losse eindjes, begin dan niet aan dit boek. Maar heb je daar geen probleem mee, dan is dit uitstekende     vakantielectuur.

Tana French heeft onlangs een tweede politieroman geschreven, waarin Cassie Maddox de hoofdrol speelt en Rob Ryan uit beeld is verdwenen. Ik heb hem niet gelezen, maar hij lijkt minder frustratie en razernij op te leveren dan In the Woods.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen