Michael Ende, The Neverending Story (Duitsland 1979)
Roman, 396 pp.
1 februari 2010

Aan het sneupen in mijn boekenkast: wat is dat nou? Een modern sprookje? Hoe komt dat daar? O ja, een tijdje geleden gekocht onder het motto, lees ook eens wat anders dan al die Verantwoorde Literaire Romans en vervolgens glad vergeten. Nu toch maar eens lezen? Och, waarom ook niet? Ik ben wel in de stemming voor een beetje escapisme. En als kind was ik weg van sprookjes.
Die unendliche Geschichte is een onvervalst sprookje, met sprekende dieren, een hoop magie, gevaren die overwonnen moeten worden en als held een klein jongetje. En er staan 26 plaatjes in, één voor elke letter van het alfabet. Het gegeven is heel charmant en origineel (voor zover ik weet, tenminste - ik ben erg slecht bekend in het fantasy/sprookjesgenre). Dik, bleek jongetje van tien (Bastian) dat gepest wordt op school krijgt per ongeluk een boek in handen dat hem bijna letterlijk opslokt: hij wordt gaandeweg een deel van het verhaal. Sterker nog, hij gaat een wezenlijke rol spelen in het verhaal en wel op zo'n manier dat hij in één klap een stuk volwassener en wijzer wordt en zijn ellendige leventje een stuk minder ellendig als gevolg daarvan.













