woensdag 27 januari 2016

50 Shades of Donald Trump: een meesterwerk

Elijah Daniel,
Trump Temptation: The Billionaire & the Bellboy (VS 2016)
Kort verhaal, 10 pp.
27 januari 2016
Sterretjes: buitencategorie

We weten allemaal dat Donald Trump een hele ....eh, bijzondere man is, maar dat hij tegenwoordig ook fungeert als muze voor homo-erotische fictie, wisten de meesten van jullie vast nog niet. En wat voor fictie: Trump Temptation is een uniek meesterwerkje binnen de eigentijdse literatuur dat volgens mij (en iedereen die het tot nu toe gelezen heeft) een grote kans maakt op een nominatie voor de Booker Prize, nu de Amerikanen ook mee mogen doen. Het is romantisch, poëtisch, schokkend en heftig - en dat allemaal in vier hoofdstukken en een stuk of 10 pagina's.

De auteur zegt zelf in het voorwoord "What the fuck are you doing? Seriously. Why are you reading this shit? I wrote this really fucking drunk and in 4hrs. This is really bad, and it’s meant to be really bad. You paid fucking real actual money for this shit. You need to reevaluate your life." Maar de erudiete literatuurkenner weet onmiddellijk hoe hij zoiets moet interpreteren: dit is geen valse bescheidenheid maar een fantastisch staaltje van postmoderne ironie.

Het meeslepende verhaal is geschreven in de ik-vorm, vanuit het gezichtspunt van een eenvoudige jongeman uit een boerengehucht in Michigan die in het Trump Hotel in het exotische Hong Kong stage loopt als liftjongen. Dat alleen al is bijna te mooi om waar te zijn. Maar op een dag gebeurt er nog iets mooiers, want wie komt er in zijn lift:
It was him. It was Donald! He stood there in front of me, like a tall stallion. With his oily orange skin glistening in the sunlight as if he were a soggy cheeto, his hair unkempt and messy, like a gorgeous rat’s nest. He was beautiful.
Dit gebeurde er toen de schrijver wilde weten
wat The Donald van zijn boek vond. Cultuurbarbaar!
Let op de originele metaforen: "soggy cheeto" en "gorgeous rat's nest". En let ook op hoe ze heel gedurfd en effectief gejuxtaposeerd worden met "He was beautiful." Even later doet de schrijver nog een keer zoiets: "As he got further and further, my eyes continued to be glued to his rear end. His gorgeous ass flapped behind him like a mouthwatering stack of pancakes in his pants. My hunger for pancakes had never been stronger." Weergaloos! Nadat je dit verhaal gelezen hebt, zijn pannenkoeken nooit meer gewoon pannenkoeken. Deze schrijver beheerst zijn proza als geen ander.

En hier houdt het niet op. Het verhaal is namelijk zooooo sexy, want wie houdt het nou droog bij een letterlijk adembenemende aanduiding als "the purple-headed yogurt slinger in my pants". Als dat niet suggestief is! Maar ook de plot is adembenemend. Aan het eind kwam er een onthulling die zo schokkend was dat ik onwillekeurig heel hard moest gillen en hardhandig de stiltecoupé werd uitgegooid. Maar dat moet je over hebben voor Literatuur. Alleen jammer dat daarbij mijn leesbril sneuvelde.

PS Aarzel niet om je eigen commentaar toe te voegen. Ik stel het zeer op prijs als mensen de moeite nemen om reacties of aanvullingen te plaatsen. Heb je dit boek besproken op je eigen blog? Dan zou het fijn zijn als je een link bij de reacties plaatst.

vrijdag 22 januari 2016

Big data: hebben ze echt het beste met ons voor?

David Shafer,
Whiskey Tango Foxtrot (VS 2014)
Roman, 488 pp.
Niet in het Nederlands vertaald
8 januari 2016


Wat hebben een ontwikkelingswerkster in Myanmar, een crèchehulpje in Portland en een onuitstaanbaar succesvolle zelfhulpgoeroe met elkaar gemeen? Aanvankelijk alleen dat het Amerikaanse dertigers zijn en dat ze in afwisselende hoofdstukken de hoofdpersoon van deze onderhoudende en heerlijk vlot geschreven thriller zijn. Het begint ermee dat Leila in de jungle van Myanmar, bij de grens met China, iets ziet wat ze kennelijk niet had mogen zien - maar dat realiseert ze zich na een tijdje pas, als het al veel te laat is.

Meer dan een platte thriller
Wat het ontslag van de charmante flierefluiter Leo bij de kinderopvang in Portland daar mee te maken heeft, is lange tijd niet duidelijk, evenmin als de rol van Mark die tot zijn eigen verbazing een gigantische bestseller op de zelfhulpmarkt heeft gegooid en nu de persoonlijke coach is van de obsceen rijke en machtige baas van het grootste internetconglomeraat ter wereld. Maar dat de verbanden tussen deze drie nog niet meteen worden gelegd geeft niks, want hun karakters en hun belevenissen worden zo vermakelijk beschreven dat je de auteur met alle plezier de plot in alle rust uit laat spinnen. En al redelijk gauw wordt het behoorlijk spannend. Daarbij is het boek ook nog eens meer dan een platte thriller. Het gaat namelijk over internetprivacy en informatie-eigendom en daar wordt het pas echt interessant.

zondag 17 januari 2016

Hoe bedenkt Anna een boekbespreking?

Onlangs realiseerde ik me dat ik (onbewust) voor mezelf in de loop der jaren een heel aantal ongeschreven 'richtlijnen' bij elkaar heb bedacht voor het opstellen van een boekbespreking voor mijn blog. Het leek me interessant en leerzaam om die eens uit te schrijven, en vervolgens werd ik eigenlijk wel nieuwsgierig of andere boekbloggers ook zoiets hadden.

Vandaar dat ik mijn 'richtlijnen' hier uiteenzet, met de uitnodiging aan andere boekbloggers om me te laten weten of zijzelf ook hun eigen (onofficiële) regels hebben en welke dat dan zijn - of dat ze lekker zomaar wat doen.

Het onderstaande is nadrukkelijk niet bedoeld als handleiding voor 'hoe vul ik een boekblog'. Iedereen blogt op zijn eigen manier en er is niet één Correcte Manier. Wel is het zo dat ik eigenlijk alleen nog maar boekbloggers volg die in grote lijnen op dezelfde wijze boeken bespreken als ik, maar verder moet iedereen vooral blijven doen wat hij of zijn leuk vindt.

vrijdag 15 januari 2016

Ouderdom en onverwachte levenskunst

Jennifer Johnston,
Naming the Stars (Ierland 2015)
Novelle, 94 pp.
Niet in het Nederlands vertaald
29 december 2015


Dit is weer zo'n raar omslag met een 'onthoofd' vrouwenlichaam. Zulke foto's worden de laatste jaren vooral gebruikt wordt om de lezer in één oogopslag duidelijk te maken dat dit een VROUWENBOEK is. Dat schijnt te betekenen dat het niks voor mannen is, omdat het over emoties gaat en echte kerels daar niet sensitief genoeg voor zijn, en tegelijkertijd dat de lezeres niet bang hoeft te zijn dat het moeilijk is en dat het dus (goddank!) geen hoogstaande literatuur is. Echte vrouwen zijn immers weliswaar o zo sensitief, maar kunnen niet erg goed nadenken - of hebben daar in ieder geval zelden zin in. Daarmee is dit een hele foute omslag voor deze novelle. Ja, de twee hoofdpersonen zijn vrouwen, het verhaal is zonder meer sensitief, maar het is ook in al zijn beknoptheid subtiel en complex, en daarmee heel wat uitdagender dan de gemiddelde emo-lectuur. En ik zou bovendien niet weten waarom mannen er niet door geboeid zouden kunnen raken, want het is in de eerste plaats een verhaal over mensen.

vrijdag 8 januari 2016

Holadiejee, wat hebben we een lol

Dimitri Verhulst,
De laatste liefde van mijn moeder (België 2010)
Roman, 235 pp.
28 december 2015


Vol goede moed begon ik aan dit boek. Dat Dimitri Verhulst kon schrijven wist ik al van De laatkomer, een villeine zwarte komedie waar ik erg van had genoten. En dit verhaal begon ook best veelbelovend. Het is begin jaren tachtig, en de arme Martine is getrouwd met een waardeloze dronkenlap, waar ze een zoontje van elf mee heeft, genaamd Jimmy. Maar waarachtig, eindelijk lacht het geluk haar dan toch toe in de vorm van fabrieksarbeider Wannes, een brave jongere man die nog bij zijn moeder woont en die haar meeneemt op vakantie. Vakantie! Alsof het niet wonderschoon genoeg is dat hij een baan heeft, niet zuipt en niet slaat. De vakantie wordt na veel dubben een busreisje naar het Zwarte Woud en eventjes kan Martine haar geluk niet op.
Ze voelde de zon gezapig branden op haar armen, dacht daarbij nog niet aan huidkanker, nipte van haar kop koffie en was gelukkig, misschien wel op het hoogtepunt van haar leven.
Toen vroeg haar zoon Jimmy verveeld of ze nog lang zouden blijven zitten op dat terras en was Martine al over haar hoogtepunt heen.

donderdag 31 december 2015

De Oud en Nieuw Show!

Welkom bij de Oud en Nieuw Show, waar wij U het mooiste van het leesjaar 2015 en de prachtigste voornemens voor 2016 presenteren! Het afgelopen jaar was voor mij persoonlijk een goed jaar, maar overdreven veel gelezen heb ik niet. Wel doet het me deugd dat ik boeken uit 16 verschillende landen las, te weten: Australië, België, Canada, Frankrijk, Georgië, Groot-Brittannië, Ierland, IJsland, Iran, Israël, Japan, Oostenrijk, Rusland, Turkije en de Verenigde Staten.

Er was in 2015 minder tijd om te lezen dan in voorgaande jaren, dankzij andere leuke activiteiten, en ook voor volgend jaar verwacht dat ik over minder leestijd dan gebruikelijk zal beschikken. Maar dat mag de pret niet drukken, want er staat net als de twee voorgaande jaren ook weer een mooi lijstje met goede voornemens klaar, in de vorm van 15 romans die ik dan in ieder geval wil lezen. Het blijkt voor mij de enige manier te zijn om een beetje ordening aan te brengen in de enorme brij van al die honderden ongelezen boeken. Zo lukt het tenminste nog een klein beetje om te voorkomen dat de de mogelijke juweeltjes daar volledig bedolven worden onder de waan van de dag. Bovendien komen maar liefst vier van mijn negen favoriete romans van 2015 van dit lijstje.

dinsdag 29 december 2015

Hoekig, weerbarstig en taai

Halldor Laxness,
Independent People: An Epic (IJsland 1934-35)
Roman, 544 pp.
Vertaald uit het IJslands door J.A. Thompson
Nederlandse titel: Onafhankelijke mensen
25 december 2015


Hoekig, weerbarstig en taai. Dat was het leven tot nog niet zo lang geleden voor de IJslanders. Hoekig, weerbarstig en taai is hoofdpersoon Bjartur - en hoekig, weerbarstig en taai zou je ook mijn leeservaring kunnen noemen. Het boek vergt inspanning en doorzettingsvermogen van de lezer, maar dat is niets vergeleken bij wat Bjartur doorstaat. Hij is geen voor de liggende held: hij is onwetend, koppig, hard, en behandelt alleen zijn hond en zijn schapen goed, want dat zijn zijn bestaansmiddelen. Maar zijn vermogen om zich door niets en niemand uit het veld te laten slaan, kan gerust episch worden genoemd. De ondertitel van het boek is dan ook terecht: 'een epos'. En toch is het pas helemaal aan het eind, als Bjartur eindelijk een heel klein beetje van zijn halsstarrigheid opgeeft, dat je hem als een held ziet en het boek zijn volle emotionele impact krijgt.

donderdag 24 december 2015

Zo goed als waargebeurd

Etgar Keret,
Zeven vette jaren (Israël 2014)
Mémoires, 174 pp.
23 december 2015


In de Engelse uitgave worden deze heerlijke stukjes als 'memoirs' aangeduid, terwijl ze in het Nederlands als ondertitel 'Zo goed als waar gebeurde verhalen' hebben. Ik houd het erop dat het autobiografische essays zijn, waarbij de auteur de werkelijkheid enigszins heeft aangedikt, alleen maar omdat die daarmee net wat interessanter en veelzeggender wordt. Van mij mag dat, zeker als het resultaat zo geslaagd is. En om misverstanden te voorkomen: de werkelijkheid aandikken is heel wat anders dan de werkelijkheid verfraaien. Keret maakt de dingen niet mooier dan ze zijn, maar maakt door zijn eigen kijk daarop de dingen alleen maar sprekender. Dat de gebeurtenissen mogelijk in detail niet helemaal precies zo zijn voorgevallen, doet er dan in het geheel niet meer toe.